Koniuchów

Koniuchów
Państwo

 Ukraina

Obwód

 lwowski

Rejon

stryjski

Kod statystyczny

UA46100030080075913

Populacja (2021)

 

• liczba ludności

826 (szacunek)

Kod pocztowy

82436

Położenie na mapie hromady Grabowiec-Duliby
Mapa konturowa hromady Grabowiec-Duliby, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Koniuchów”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Koniuchów”
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa konturowa obwodu lwowskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Koniuchów”
Położenie na mapie rejonu stryjskiego
Mapa konturowa rejonu stryjskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Koniuchów”
Ziemia49°12′04″N 23°45′18″E/49,201111 23,755000

Koniuchów (ukr. Конюхів) – wieś na Ukrainie, w rejonie stryjskim obwodu lwowskiego. Wieś liczy 826 mieszkańców (2021, szacunek)[1].

Za II Rzeczypospolitej do 1934 samodzielna gmina jednostkowa. Następnie należała do zbiorowej wiejskiej gminy Grabowiec Stryjski w powiecie stryjskim w woj. stanisławowskim[2]. Po II wojnie światowej wieś weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego.

W kwietniu 1944 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 49 Polaków, paląc ich żywcem w jednej ze stodół. Spalili też większość pozostałych zabudowań[3].

Znajduje tu się stacja kolejowa Koniuchów, położona na linii Lwów – Stryj – Batiowo.

Przypisy

  1. ↑ Чисельність наявного населення (за оцінкою) по регіонах, районах, територіальних громадах та населених пунктах: на 1 січня 2022 [Wyszukaj UA46100030080075913 w skoroszycie], [w:] Демографічна та соціальна статистика / Населення та міграція [xlsx], Держстат України [dostęp 2025-04-02] (ukr.).
  2. ↑ Dz. U. z 1934 r. Nr 68, poz. 628 (ISAP)
  3. ↑ Henryk Komański, Szczepan Siekierka, Eugeniusz Różański, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w Województwie Stanisławowskim 1939–1946, Wrocław: ALTA 2, 2008, s. 573, ISBN 978-83-85865-13-1, OCLC 261139661.

Linki zewnętrzne

Koniuchów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 340.