Konrad Tatarowski

Konrad Witold Tatarowski

Data i miejsce urodzenia	12 kwietnia 1948 Łódź
Zawód, zajęcie	dziennikarz, literaturoznawca, medioznawca
Tytuł naukowy	doktor habilitowany
Uczelnia	Uniwersytet Łódzki
Stanowisko	profesor
Odznaczenia

Konrad Witold Tatarowski, także Konrad W. Tatarowski^[1] (ur. 12 kwietnia 1948 w Łodzi) – polski literaturoznawca, medioznawca, dziennikarz, poeta; profesor w Katedrze Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Łódzkiego.

Ukończył studia na kierunku filologia polska na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego (1972), po których w latach 1972–1983 pracował jako asystent w Instytucie Filologii Polskiej UŁ. Następnie w 2004 obronił doktorat, a w 2011 dokonał habilitacji^[2].

W latach 1976–1981 współpracował z Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR” W 1976 uczestniczył w akcji pomocy represjonowanym robotnikom z Fabryki Transformatorów i Aparatury Trakcyjnej „Elta” w Łodzi, a w latach 1976–1977 wraz z Józefem Śreniowskim prowadził w Łodzi punkt konsultacyjny dla represjonowanych robotników. W latach 1977–1981 kolportował z Tomaszem Filipczakiem niezależne pisma i książki, w tym m.in.: „Biuletyn Informacyjny” KOR, „Puls”, „Zapis”, „Krytykę”. W 1980 był członkiem Komitetu Założycielskiego „Solidarności na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego^[2].

Od 13 grudnia 1981 do 16 października 1982 był internowany w Ośrodku Odosobnienia w Łęczycy, Łowiczu i Kwidzynie. W latach 1983–1984 przebywał na emigracji w Stanach Zjednoczonych i RFN, pracując jako redaktor w Radia Wolna Europa w Monachium. Publikował wówczas w czasopismach emigracyjnych, takich jak: „Exodus” (Monachium), „Kontakt” (Paryż), „Kultura”, „Pogląd” (Berlin), „Widnokrąg”, „Zeszyty Literackie” (Fryburg), oraz w prasie podziemnej w Polsce, m.in. w: „Wezwaniu”, „Kursie”, „Obecności” i „Kulturze Niezależnej”^[2].

Był sygnatariuszem Listu 218 do Sejmu PRL przeciwko planowanym zmianom w Konstytucji (1975), petycji w sprawie powołania komisji poselskiej dotyczącej represji wobec robotników w Radomiu i Ursusie (1976), petycji przeciw represjom wobec opozycji demokratycznej (1977), deklaracji założycielskiej Klubów Rzeczypospolitej Samorządnej Wolność-Sprawiedliwość-Niepodległość (1981). Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (od 1989)^[2].

Po powrocie do kraju był prezesem zarządu spółki Biogram w Łodzi (1995), członkiem rady nadzorczej Radia Łódź (1996–1997). W latach 1997–1998 był publicystą „Dziennika Łódzkiego”, a następnie pełnomocnikiem zarządu ds. programu (1998–2004) oraz publicystą (2004–2011) w Radiu Łódź. Ponadto pracował jako adiunkt w Zakładzie Dziennikarstwa Uniwersytetu Łódzkiego, a w latach 2012–2018 jako profesor w Katedrze Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Łódzkiego^[2].

W latach 1996-2013 współpracował z wydawanym w Łodzi czasopismem społeczno-kulturalnym Tygiel Kultury.

Współautor (ze Stanisławem Elsner-Załuskim) scenariusza spektaklu telewizyjnego Umarli ze Spoon River, na podstawie wierszy Edgara Lee Mastersa Antologia Spoon River, pokazanego w Teatrze Telewizji Polskiej w roku 2006 (reżyseria Jolanty Ptaszyńskiej)^[3].

• Światło w ciemności (1992),
• Literatura i pisarze w programie Rozgłośni Radia Wolna Europa (2005),
• Aksjologia i polityka w pisarstwie i działalności Jana Nowaka-Jeziorańskiego (2010),
• Niezależna literatura i dziennikarstwo przed 1989 rokiem. Idee – ludzie – spory (Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego,2016)^[1].
• Liryka i polityka. Jacek Bierezin, Zbigniew Dominiak, Zdzisław Jaskuła, Witold Sułkowski – o twórczości poetów podziemnego pisma "PULS” - współautorka Renata Nolbrzak - wydawnictwo Instytut Literatury - seria Biblioteka Krytyki Literackiej Kwartalnika "Nowy Napis" Kraków 2020 ^[4]
• Przeciw. Pomimo. Obok. Kultura niezależna w Łodzi w latach 70. i 80. XX wieku red. Konrad Tatarowski, Agnieszka Barczyk, Renata Nolbrzak, Łódź 2013.
• Bieg z przeszkodami. Autoportret w pękającym zwierciadle - Wydawnictwo Księgarnia Akademicka w serii Pokolenie Solidarności Kraków 2023^[5]
• Dwie strony lustra. Wiersze i proza - Wydawca: Fundacja im. Stanisława Pomian-Srzednickiego w serii U Srzednickiego - Łódź 2024.

• Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2006),
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2008),
• Krzyż Wolności i Solidarności (2017)^[2],
• Medal 100-lecia Odzyskania Niepodległości (2018).
• Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” – 2025^[6]