Konstantin Bakradze

Konstantin Spiridonowicz Bakradze (gruz. კონსტანტინე (კოტე) სპირიდონის ძე ბაქრაძე, ros. Константин Спиридонович Бакрадзе; ur. 24 listopada 1898 w Gruzji, zm. 28 kwietnia 1970 w Tbilisi) – radziecki historyk filozofii i logik narodowości gruzińskiej, członek rzeczywisty Akademii Nauk Gruzińskiej SRR^[1].

W 1940 r. został profesorem filozofii i logiki na Uniwersytecie w Tbilisi. Zajmował się historią filozofii (przede wszystkim myślą przedstawicieli klasycznej idealistycznej filozofii niemieckiej: Kant, Fichte, Schelling, Hegel), współczesnymi kierunkami myśli filozoficznej (od połowy XIX wieku do lat 60. XX wieku) oraz logiką. Zalicza się go do czołowych przedstawicieli myśli marksistowskiej w Gruzji, a także badaczy historii z punktu widzenia materializmu dialektycznego z bloku państw demokracji ludowych.

• Filozofia Hegla. System i metoda (Tbilisi 1958; tłum. Zbigniew Kuderowicz, PWN, Warszawa 1965);
• Logika (Tbilisi, 1951);
• Z dziejów filozofii współczesnej (tłum. Halina Zelnikowa, PWN, Warszawa 1964).

• БАКРАДЗЕ Константин (Котэ) Спиридонович. W: Философы России XIX—XX столетий. Биографии, идеи, труды. Pod redakcją Piotra Aleksiejewa. Wyd. 3, poprawione i uzupełnione. Moskwa: Академический проект, 1999, s. 76–77. ISBN 5-8291-0003-7. (ros.).