Konstantin von Voigts-Rhetz

Konstantin von Voigts-Rhetz
Ilustracja
General der Infanterie General der Infanterie
Data i miejsce urodzenia

16 lipca 1809
Seesen

Data i miejsce śmierci

14 kwietnia 1877
Wiesbaden

Przebieg służby
Lata służby

1827-1873

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego

Jednostki

79. Pułk Piechoty

Stanowiska

Dowódca X Korpusu Armijnego

Odznaczenia
Order Orła Czarnego (Prusy) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order „Pour le Mérite” z Liściem Dębu III Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Domowy Królewski Hohenzollernów z Mieczami na Wojennej Wstędze Order Domowy Hohenzollernów Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Order Świętego Jana (Prusy) Order Domowy Hohenzollernów Order Alberta Niedźwiedzia (Anhalt) Order Henryka Lwa (Brunszwik) Krzyż Zasługi Wojskowej (Meklemburgia-Schwerin) Wielki Oficer Orderu Korony Dębowej (Luksemburg) Order Domowy i Zasługi Księcia Piotra Fryderyka Ludwika (Oldenburg) Order św. Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Ernestyński (Saksonia)

Konstantin Bernhard von Voigts-Rhetz (ur. 16 lipca 1809 w Seesen, zm. 14 kwietnia 1877 w Wiesbaden)[1] – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny prusko-francuskiej oraz autor raportu dotyczącego tłumienia powstania wielkopolskiego w 1848 roku.

Gen. von Voigts-Rhetz w mundurze 79. Pułku Piechoty (1873 rok).

Życiorys

W 1827 roku rozpoczął służbę w 9. Pułku Grenadierów Armii Królestwa Prus. Dwa lata później, po ukończeniu szkoły wojskowej w Szczecinie, został awansowany na podporucznika (niem. Secondlieutenant)[2]. W latach 1833-1836 kształcił w Akademii Wojennej w Berlinie, a następnie, do 1838 roku, był przydzielony do Instytutu Topograficznego. Następnie, po awansie na porucznika (niem. Premierlieutnant) w 1841 roku otrzymał przydział do Sztabu Generalnego[3]. W 1847 roku przeniesiony do sztabu V Korpusu Armijnego w Poznaniu, gdzie otrzymał stopień majora[4]. Uczestniczył w tłumieniu powstania wielkoposlkiego w 1848 roku, a po jego zakończeniu przygotował, na zlecenie gen. Friedricha von Colomba, raport opisujący przebieg walk. W dokumencie skrytykował działania gen. Karla von Willisena, który usiłował negocjować z powstańcami[1]. W wyniku raportu Willisen został odwołany ze stanowiska Cywilnego Komisarza dla Prowincji Poznańskiej. W 1850 roku rozpoczął służbę w sztabie IV Korpusu Armijnego w Magdeburgu[5], jednak 1852 roku podpułkownik (niem. Oberstlieutnant) von Voigts-Rhetz powrócił do Poznania na stanowisko szefa sztabu V Korpusu[6]. W 1857 roku, w stopniu pułkownika (niem. Oberst) objął dowództwo nad 19. Pułkiem Piechoty, a niecały rok później został dowódcą 9. Brygady Piechoty[7]. Od 1859 roku był dyrektorem Departamentu Generalnego w Ministerstwie Wojny, a następnie został wojskowym komendantem wojskowym Luksemburga[8]. Po awansie na stopień generała porucznika (niem. Generalleutnant) objął dowództwo nad 7. Dywizją Piechoty[9]. Po wybuchu wojny prusko-austriackiej został szefem sztabu I Armii dowodzonej przez księcia Fryderyka Karola. Brał udział w starciach pod Münchengrätz i pod Podolem[1]. Za swoje zasługi w trakcie konfliktu otrzymał między innymi Orderem Pour le Mérite, a po zakończeniu wojny został gubernatorem wojskowym okupowanego Hanoweru, a po włączeniu Królestwa do Purs został dowódcą stacjonującego tam X Korpusu Armijnego. W 1868 roku awansował na stopień generała piechoty (niem. General der Infanterie)[10]. W trakcie wojny prusko-francuskiej ponownie służył pod rozkazami księcia Fryderyka Karola. Dowodzony przez niego korpus odegrał kluczową rolę w zwycięstwie pruskim w bitwie pod Mars-la-Tour i zdobyciu Le Mans. W 1873 roku przeszedł w stan spoczynku[1]. Od 1866 roku był szefem 79. Pułku Piechoty, który po jego śmierci przybrał imię: Infanterie-Regiment „von Voigts-Rhetz“[11].

Odznaczenia

Odznaczenia gen. von Voigts-Rhetz to między innymi[11]:

Przypisy

Bibliografia

  • Hermann Arthur Lier: Allgemeine Deutsche Biographie 40. 1896. (niem.).
  • Rang- und Quartier-Liste der Königlich Preußischen Armee für 1876/77. Nebst den Anciennetäts-Listen der Generalität und der Stabs-Offiziere der Armee, E. S. Mittler und Sohn., 1877 (niem.).