Konstanty Przebendowski
| generał brygady | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne |
|
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
     | |
Konstanty Przebendowski herbu Kuna (ur. 25 grudnia 1776 w Gdańsku, zm. 1 października 1831 w Warszawie) – generał brygady Armii Królestwa Polskiego.
Życiorys
Wnuk gen. Józefa Przebendowskiego. Był chorążym targowickiej formacji Regimentu Pieszego pod im. Konfederacji Wolnych.[1]
Walczył w powstaniu kościuszkowskim w 1794. Odznaczył się męstwem i za zasługi awansowany na porucznika 17 regimentu pieszego.
Od 1797 oficer Legionów Polskich we Włoszech. Odbył wszystkie kampanie włoskie i od 1799 brał udział w wyprawie na San Domingo jako adiutant gen. Władysława Jabłonowskiego. Tam w 1803 przeszedł do służby francuskiej i w stopniu szefa szwadronu został adiutantem gen. Rochambeau. Jako oficer gen. Marmonta odbył kampanie w Dalmacji 1805–1807, po czym w stopniu majora przeniósł się do Księstwa Warszawskiego.
Od 1808 pułkownik i dowódca 1 pułku strzelców konnych. Walczył w kampanii austriackiej 1809 i moskiewskiej 1812. Odznaczył się wyprowadzając spod Krasnego resztki 3 korpusu marszałka Michała Neya, otrzymał za to krzyż złoty Virtuti Militari, wcześniej 14 czerwca 1809 otrzymał Legię Honorową nr 24240, a 22 sierpni 1812 krzyż oficerski Legii Honorowej nr 24240 za Smoleńsk[2]. W 1812 przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego[3] Przez własną nieostrożność dostał się 30 listopada 1812 do niewoli rosyjskiej pod Mołodecznem, w której przebywał do kwietnia 1814 roku.
Od 1815 w armii Królestwa Polskiego, początkowo szef sztabu Dywizji Jazdy, potem dowódca Brygady Strzelców Konnych.
Awansowany 29 listopada 1815 do stopnia generała brygady. 24 maja 1830 otrzymał Znak Honorowy za 30 lat nieskazitelnej służby oficerskiej. W walkach powstania listopadowego udziału nie brał. Usunięty z armii czynnej przez gen. Józefa Chłopickiego. Miał organizować siły zbrojne woj. mazowieckiego i kaliskiego, ale z powodu choroby wycofał się całkowicie ze służby.
Odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy w 1829[4], II klasy w 1820 i III klasy w 1819[5].
Przypisy
- ↑ Jarosław Gdański, Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki, Kamil Stepan, Wojsko Koronne. Formacje Targowicy, szkolnictwo wojskowe. Varia, Uzupełnienia, Kraków 2003, s. 54.
- ↑ Robert Bielecki, "Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego" tom 3 wyd. 1998
- ↑ Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 18, s. 174.
- ↑ Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny r. IX, nr 8, Warszawa, 1930, s. 167.
- ↑ Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu Św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, r. XI, nr 3, Warszawa 1932, s. 59.
Bibliografia
- H. P Kosk, Generalicja polska, t. 2, wyd. Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998.