Konstanty Zagroba

Konstanty Zagroba
Data i miejsce urodzenia

1 marca 1924
Przasnysz

Data i miejsce śmierci

2 grudnia 2016
Przasnysz

Zawód, zajęcie

łącznościowiec, wiceprezes klubu sportowego, zarząd Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych

Stanowisko

dyrektor Urzędu Telekomunikacji Polskiej

Rodzice

Konstanty Zagroba
Franciszka z Czarzastych

Małżeństwo

Bronisława Łaszczyńska

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie
Odznaka „Zasłużony Pracownik Łączności” Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” Odznaka „Za zasługi dla województwa warszawskiego”
Od roku 1945 do 1952 piłkarz „Zrywu” i „Związkowca” Przasnysz, pracował społecznie, był wiceprezesem Klubu. Zdj. Stadion Miejski w Przasnyszu (2006)

Konstanty Zagroba (ur. 1 marca 1924 w Przasnyszu, zm. 2 grudnia 2016 tamże)[1] – działacz społeczny, piłkarz Zrywu i Związkowca Przasnysz, wiceprezes klubu sportowego, dyrektor Urzędu Telekomunikacji Polskiej w Przasnyszu.

Życiorys

Konstanty Zagroba urodził się 1 marca 1924 w Przasnyszu w wielodzietnej rodzinie szewca, Konstantego Zagroby i Franciszki z Czarzastych. Miał brata przyrodniego Wacława, który był absolwentem gimnazjum w Przasnyszu, maturę zdał w 1928, później zginął tragicznie. Do września 1939 ukończył siedem klas. Szesnastoletni Konstanty Zagroba 22 lutego 1940 przedwcześnie osierocony przez rodziców, został wysłany na roboty przymusowe do miejscowości Burdąg (dawniej, niem. Burdungen) koło Nidzicy, gdzie stamtąd zbiegł. Ukrywał się w Przasnyszu, ale 10 kwietnia 1940 został aresztowany i osadzony w areszcie śledczym w Przasnyszu. 20 kwietnia 1940 został przewieziony do obozu pracy przymusowej w Małowidzu, po czym we wrześniu 1940 przeniesiono go do obozu przejściowego w Działdowie. W październiku 1940 przetransportowano go do Malborka, gdzie przydzielono go do pracy przymusowej na Żuławach. Pracował ponad cztery lata w miejscowości Stogi (dawniej, niem. Heubude[2])[3].

W marcu 1945 wrócił do Przasnysza. Podjął pracę w Obwodowym Urzędzie Pocztowo-Telegraficznym w służbie technicznej. Jednocześnie od roku 1945 Konstanty Zagroba był piłkarzem „Zrywu” i „Związkowca” Przasnysz, gdzie miał ps. Kostek[4]. Następnie w latach 50. i 60. pracował społecznie w Klubie Przasnyskim[5], był wiceprezesem[6]. W latach 1948–1950 uczył się w średniej Publicznej Szkole Zawodowej w Przasnyszu. W latach 1950–1951 ukończył kurs techników telekomunikacji w Katowicach. W roku 1960 ukończył Zaoczne Technikum Łączności w Warszawie. Działał w komitetach rodzicielskich w Szkole Podstawowej nr 1 w Przasnyszu i Liceum Ogólnokształcącym w Przasnyszu[7].

Od roku 1963 należał do PZPR. Udzielał się w pracach Społecznych Rad Narodowych, pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Prowadził działalność w Stowarzyszeniu Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę. W roku 1988 odszedł na emeryturę ze stanowiska dyrektora Urzędu Telekomunikacji Polskiej w Przasnyszu. Od roku 2003 był w zarządzie Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w Przasnyszu[1].

W roku 2008 zostały wydane jego wspomnienia z wojny, które w tłumaczeniu na niemiecki zostały umieszczone wśród wspomnień 35 robotników przymusowych z 12 krajów w książce „Geraubte Leben: Zwangsarbeiter berichten”. 29 czerwca 2013 podczas obchodów 90–lecia powstania MKS Przasnysz został wyróżniony Złotą Honorową Odznaką MZPN[8]. Zmarł 2 grudnia 2016[1].

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia

Konstanty Zagroba był odznaczany i wyróżniany[9]:

i inne

Życie prywatne

W kwietniu 1950 Konstanty Zagroba poślubił Bronisławę Łaszczyńską. Z tego związku urodziło się troje dzieci: Wiesław, Zbigniew i Krystyna. W roku 2000 państwo Zagrobowie odznaczeni zostali Medalami za Długoletnie Pożycie Małżeńskie. W roku 2010 obchodzili jubileusz 60. rocznicy ślubu[10].

Przypisy

  1. 1 2 3 Borkowski i Kaszubowski 2011 ↓, s. 84-86.
  2. ↑ Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262 (ISAP)).
  3. ↑ Borkowski i Kaszubowski 2011 ↓, s. 84.
  4. ↑ Muzeum Historyczne w Przasnyszu – Klub Sportowy „Węgierka”. Zespół 1964/215/ZMH
  5. ↑ Prekiel 2021 ↓, s. 257.
  6. ↑ Łada, Kaszubowski i Jaśkiewicz 2010 ↓, s. 5.
  7. ↑ Borkowski i Kaszubowski 2011 ↓, s. 84-85.
  8. 1 2 90 – lecie MKS Przasnysz. infoprzasnysz.com. [dostęp 2025-10-31].
  9. ↑ Borkowski i Kaszubowski 2011 ↓, s. 85.
  10. ↑ Borkowski i Kaszubowski 2011 ↓, s. 86.

Bibliografia

  • Alfred Borkowski, Piotr Kaszubowski: Przasnyskie portrety. Część czwarta. Przasnysz-Ciechanów: Związek Literatów Polskich Oddział w Ciechanowie; Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej, 2011, s. 84-86. ISBN 978-83-89408-49-5.
  • Przemysław Prekiel: MKS Przasnysz. Relacje i wspomnienia byłych piłkarzy. Przasnysz: Miasto Przasnysz, 2021, s. 257. ISBN 978-83-939915-5-6.
  • Tadeusz Łada, Piotr Kaszubowski, Marek Jaśkiewicz: MKS Przasnysz 1923-2010. Przasnysz: MKS Przasnysz, 2010, s. 5.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.