Konstytuanta

Konstytuanta – zgromadzenie ustawodawcze, któremu powierzone zostaje opracowanie i uchwalenie konstytucji[1].

Sposób ten był często stosowany dawniej, np. Norwegia (1814), Rosja (1918), Włochy (1947). Mianem konstytuanty można określić również parlament, który działając w szczególnym trybie może być podmiotem uchwalającym konstytucję np. Zgromadzenie Narodowe w Polsce w latach 1992–1997[2] lub Sejm Śląski w latach 1922–1929.

Termin „Konstytuanta” został również użyty jako nazwa Zgromadzenia Narodowego we Francji (Assemblée Nationale Constituante), w które przekształciło się zebranie stanu trzeciego Stanów Generalnych (zwołanych przez króla Ludwika XVI Burbona w 1789). Zniosło ono podział społeczeństwa na stany i przyznało prawa polityczne obywatelom płacącym wysokie podatki (cenzus majątkowy). Zostało rozwiązane 3 września 1791, przedkładając królowi gotową Konstytucję.

Termin używany także jako nazwa Zgromadzenia Ustawodawczego Rosji – wybranego 25 listopada 1917 i rozwiązanego przez bolszewicki rząd 19 stycznia 1918, po odmowie zatwierdzenia jego dekretów.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Joanna Marszałek-Kawa, Danuta Plecka (red.), Leksykon wiedzy politologicznej, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2018, s. 209–210, ISBN 978-83-66220-26-3, OCLC 1091293670.
  2. ↑ Bogusław Banaszak, Prawo konstytucyjne, wyd. 5, Warszawa: C.H. Beck, 2010, ISBN 978-83-255-1961-2.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.