Kormoran czerwononogi
| Poikilocarbo gaimardi | |||
| (Garnot, 1828) | |||
 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj |
Poikilocarbo | ||
| Gatunek |
kormoran czerwononogi | ||
| Synonimy | |||
|
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
 | |||
| Zasięg występowania | |||
 | |||
Kormoran czerwononogi[3] (Poikilocarbo gaimardi) – gatunek dużego ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Występuje na wybrzeżach zachodniej Ameryki Południowej oraz południowo-wschodniej Argentyny.
Taksonomia
Obecnie gatunek ten umieszczany jest w monotypowym rodzaju Poikilocarbo[3][4][5]; wcześniej zaliczano go do rodzaju Phalacrocorax[3][4]. Nie wyróżnia się podgatunków[4][5][6].
Morfologia
Długość ciała 71–76 cm, rozpiętość skrzydeł 91 cm; masa ciała: samce 1200–1550 g, samice 1250–1400 g[6].
Upierzenie szare, spód jaśniejszy niż grzbiet. Nogi czerwone, długa biała plama po każdej stronie szyi. Naga pomarańczowa skóra maski. Najbarwniejszy ptak pośród kormoranów.
Zasięg występowania
Kormoran czerwononogi występuje na wybrzeżach zachodniej Ameryki Południowej (od północnego Peru do południowo-środkowego Chile) oraz południowo-wschodniej Argentyny (od Bahia Sanguinetto do Parku Narodowego Monte León w prowincji Santa Cruz)[2][6].
Pożywienie
Zjada głównie ryby[6]; także bezkręgowce[2]. Swe ofiary chwyta głównie nurkując w płytkich wodach (do 15 metrów)[2]. Zazwyczaj żeruje samotnie[2][6], niekiedy w stadach[2].
Status zagrożenia
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN kormoran czerwononogi klasyfikowany jest jako gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened). Liczebność światowej populacji szacowana jest na 19 400 – 20 300 dorosłych osobników. BirdLife International uznaje trend liczebności populacji za spadkowy. Głównym zagrożeniem dla gatunku jest rybołówstwo – zaplątywanie się w sieci i inny osprzęt rybacki, wybieranie jaj, zabijanie piskląt i osobników dorosłych przez rybaków, a pośrednio także konkurowanie z nimi o ryby. Ptak ten jest podatny na zjawisko El Niño. Jaja tego gatunku często padają łupem mew, zwłaszcza mew południowych (L. dominicanus)[2].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 D. Lepage, Red-legged Cormorant Poikilocarbo gaimardi, [w:] Avibase [online] [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 BirdLife International, Poikilocarbo gaimardi, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018, wersja 2026-1 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- 1 2 3 Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Phalacrocoracidae Reichenbach, 1849-50 - kormorany - Cormorants (wersja: 2024-10-03). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-08-14].
- 1 2 3 F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- 1 2 AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025b, 2026, DOI: 10.2173/avilist.v2025b (ang.).
- 1 2 3 4 5 Orta, J., Jutglar, F., Garcia, E.F.J. & Kirwan, G.M.: Red-legged Cormorant (Poikilocarbo gaimardi). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2014. [dostęp 2026-08-14].
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).