Kormoran skalny

Kormoran skalny
	Leucocarbo magellanicus
	(J.F. Gmelin, 1789)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Infragromada	ptaki neognatyczne
Rząd	głuptakowe
Podrząd	głuptakowce
Rodzina	kormorany
Rodzaj	Leucocarbo
Gatunek	kormoran skalny
Synonimy
	Pelecanus magellanicus J.F. Gmelin, 1789; Phalacrocorax magellanicus (J.F. Gmelin, 1789); Stictocarbo magellanicus (J.F. Gmelin, 1789);
	Pelecanus magellanicus J.F. Gmelin, 1789; Phalacrocorax magellanicus (J.F. Gmelin, 1789); Stictocarbo magellanicus (J.F. Gmelin, 1789);
	Kategoria zagrożenia (CKGZ)
	; najmniejszej troski
	Zasięg występowania
	; występuje przez cały rok tylko poza sezonem lęgowym

Kormoran skalny^[5] (Leucocarbo magellanicus) – gatunek dużego ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje skaliste południowe wybrzeża Ameryki Południowej, w tym Ziemi Ognistej i Falklandów; poza sezonem lęgowym kontynentalna populacja rozprasza się wzdłuż wybrzeży i na północy jej zasięg sięga po środkowe Chile (Valparaíso) i Urugwaj^[2]. Jest to gatunek monotypowy^[2]^[6]^[7].

Morfologia: Długość ciała 66–71 cm, rozpiętość skrzydeł około 92 cm; masa ciała: samce 1440–1680 g, samice 1330–1550 g^[2]. Obie płcie są do siebie podobne^[2]. Głowa, szyja i grzbiet ubarwione są czarnozielono. W okresie godowym pojawiają się białe pióra na głowie. Skóra maski i gardła jest naga i czerwona. Pierzasty czub, brzuch ubarwiony na biało, nogi czerwone.

Pożywienie: Kormoran skalny zjada ryby bentosowe, wieloszczety, w mniejszym stopniu także skorupiaki i głowonogi. Pożywienie zdobywa głównie poprzez nurkowanie^[2].

Rozród: Składanie jaj odbywa się od października do grudnia. Ptak ten gniazduje w niewielkich koloniach na półkach skalnych i skałach. Gniazdo to ciasny kielich zbudowany z wodorostów sklejonych odchodami. Samica składa 2–4 jaja (najczęściej 3)^[2].

Status zagrożenia: IUCN uznaje kormorana skalnego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. BirdLife International uznaje globalny trend liczebności populacji za trudny do określenia^[4].

Przypisy

1 2 Leucocarbo magellanicus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2026-08-15] (ang.).
1 2 3 4 5 6 7 Orta, J., Garcia, E.F.J., Jutglar, F., Kirwan, G.M. & Boesman, P.: Rock Shag (Leucocarbo magellanicus). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2014. [dostęp 2026-08-15].
↑ D.D. Lepage D.D., Rock Shag Leucocarbo magellanicus, [w:] Avibase [online] [dostęp 2026-08-15] (ang.).
1 2 BirdLife International, Leucocarbo magellanicus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018, wersja 2026-1 [dostęp 2026-08-15] (ang.).
↑ Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Phalacrocoracidae Reichenbach, 1849-50 – kormorany – Cormorants (wersja: 2024-10-03). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-08-15].
↑ F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-08-15] (ang.).
↑ AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025b, 2026, DOI: 10.2173/avilist.v2025b (ang.).

Jerzy Lewczuk (tłum.): Wybrzeża morskie. Warszawa: Delta, 1997, seria: Encyklopedia Dzikich Zwierząt. ISBN 83-7175-105-2.

Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).