Kormoran srokaty

Kormoran srokaty
	Phalacrocorax varius
	(J.F. Gmelin, 1789)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Infragromada	ptaki neognatyczne
Rząd	głuptakowe
Podrząd	głuptakowce
Rodzina	kormorany
Rodzaj	Phalacrocorax
Gatunek	kormoran srokaty
Synonimy
	Pelecanus varius J.F. Gmelin, 1789; Gracalus varius (J.F. Gmelin, 1789); Graculus varius (J.F. Gmelin, 1789); Hypoleucos varius (J.F. Gmelin, 1789); Hypoleucus varius (J.F. Gmelin, 1789); Carbo hypoleucos J.F. Brandt, 1837;
	Pelecanus varius J.F. Gmelin, 1789; Gracalus varius (J.F. Gmelin, 1789); Graculus varius (J.F. Gmelin, 1789); Hypoleucos varius (J.F. Gmelin, 1789); Hypoleucus varius (J.F. Gmelin, 1789); Carbo hypoleucos J.F. Brandt, 1837;
Podgatunki
	P. v. hypoleucos (J.F. Brandt, 1837); P. v. varius (J.F. Gmelin, 1789);
	P. v. hypoleucos (J.F. Brandt, 1837); P. v. varius (J.F. Gmelin, 1789);
	Kategoria zagrożenia (CKGZ)
	; najmniejszej troski

Kormoran srokaty^[5] (Phalacrocorax varius) – gatunek dużego ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje Australię i Nową Zelandię.

Morfologia: Długość ciała waha się w przedziale od 65 do 85 cm, rozpiętość skrzydeł 110–130 cm; masa ciała 1,3–2,2 kg^[2]. Obie płcie są do siebie podobne, ale samice przeciętnie są mniejsze i mają krótszy dziób^[2]. Upierzenie czarne; szyja, piersi i brzuch białe, natomiast skóra głowy (maska) jest pomarańczowoczerwona.

P. v. hypoleucos (J.F. Brandt, 1837) – Australia.
P. v. varius (J.F. Gmelin, 1789) – Nowa Zelandia (Wyspa Północna, Wyspa Południowa i Wyspa Stewart).

Status zagrożenia: IUCN uznaje kormorana srokatego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2023 roku organizacja Wetlands International szacowała, że liczebność światowej populacji mieści się w przedziale 35 000 – 125 000 osobników (co przelicza się na 23 300 – 83 300 osobników dorosłych). Trend liczebności populacji nie jest znany^[4].

Przypisy

↑ Phalacrocorax varius, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
1 2 3 4 J.J. Orta J.J., F.F. Jutglar F.F., E.E. Garcia E.E., G.M.G.M. Kirwan G.M.G.M., P.F.D.P.F.D. Boesman P.F.D.P.F.D., Pied Cormorant (Phalacrocorax varius), version 1.0, [w:] Birds of the World (red. J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2020, DOI: 10.2173/bow.piecor1.01 [dostęp 2026-08-15] (ang.).
1 2 3 4 5 D.D. Lepage D.D., Australian Pied Cormorant Phalacrocorax varius, [w:] Avibase [online] [dostęp 2026-08-15] (ang.).
1 2 BirdLife International, Phalacrocorax varius, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2025, wersja 2026-1 [dostęp 2026-08-15] (ang.).
↑ Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Phalacrocoracidae Reichenbach, 1849-50 - kormorany - Cormorants (wersja: 2024-10-03). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-08-15].
↑ F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-08-15] (ang.).
↑ AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025b, 2026, DOI: 10.2173/avilist.v2025b (ang.).

Jerzy Lewczuk (tłum.): Wybrzeża morskie. Warszawa: Delta, 1997, seria: Encyklopedia Dzikich Zwierząt. ISBN 83-7175-105-2.

Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).