Korytarze czasu

Korytarze czasu (ang. The Corridors of Time) – amerykańska powieść science fiction Poula Andersona, po raz pierwszy publikowana w 1965^[1] w czasopiśmie „Amazing Stories” (maj–czerwiec 1965), a następnie wydana w formie książkowej przez wydawnictwo Doubleday.

Powieść przeplata wydarzenia rozgrywające się w europejskiej epoce kamienia z wizją represyjnej przyszłości. W przedstawionym obrazie przyszłości niemal wszyscy ludzie są albo chłopami pańszczyźnianymi w rolnictwie, albo robotnikami w przemyśle, jednak rządzący autentycznie wierzą, że tworzą lepszy świat. Akcja w dużej mierze rozgrywa się w Danii, a społeczeństwo neolityczne ukazane jest z wiedzą i szacunkiem, choć nie pomija się jego własnych wad. To właśnie tam bohater, mający dostęp dosłownie do wszystkich epok przeszłości i przyszłości, ostatecznie decyduje się osiąść i znajduje szczęśliwe, satysfakcjonujące życie.

Malcolm Lockridge to były komandos oraz antropolog kulturowy. Oczekuje na proces za nieumyślne spowodowanie śmierci. Otrzymuje propozycje współpracy ze strony Storm Darroway, która obiecuje opłacić mu najlepszego adwokata w zamian za przysługę. W ten sposób bohater zostaje zwerbowany do walki, którą w różnych przeszłych epokach toczą ze sobą dwie frakcje z przeszłości^[2].

Paweł Śliwiak w recenzji dla miesięcznika „Nowa Fantastyka” zwraca uwagę, że zarówno w powieści Korytarze Czasu, jak i w Tau Zero poruszany jest temat zaangażowania bohaterów w działania na rzecz wspólnoty, a protagoniści wcielają w życie tradycyjne wartości, takie jak odpowiedzialność za siebie i innych, pomoc potrzebującym, czy opieka nad tymi, którzy tej opieski wymagają^[2]. Roman Ochocki piszacy dla portalu Katedra zauważa, że powieść w porównaniu do Tau Zero jest bardziej rozrywkowa^[9]. Adam Skalski w recenzji dla tego samego portalu zwraca uwagę, że fabuła początkowo wydaje się dość chaotyczna, jednak autorowi ostatecznie udaje się stworzyć spójną, choć nie do końca oryginalną powieść. Zwraca on uwage, że w powieściowych wydarzeniach istotną rolę odgrywają tradycje dawnych skandynawskich społeczności, postrzeganych przez narratora (a zapewne i przez samego Andersona) jako wzory niezależnych, silnych wspólnot^[10].