Krucjata aleksandryjska

Krucjata aleksandryjska

Część Krucjat
Zdobycie Aleksandrii na XIV-wiecznym manuskrypcie z Reims
Czas	11 października 1365
Miejsce	Aleksandria, Egipt
Terytorium	Sułtanat mameluków
Wynik	Zwycięstwo krzyżowców trzydniowa okupacja miasta przez Cypryjczyków
Strony konfliktu
Królestwo Cypru Republika Wenecka Republika Genui Szpitalnicy Sułtanat mameluków
Dowódcy
Piotr I Cypryjski Florimont de Lesparre Humphrey de Bohun Robert Hales Ferlino d 'Airasca Stefan Scrope Norman Leslie Walter Leslie Al-Aszraf Szaban Jalbugha al-Umari
Siły
165 statków Nieznane
Straty
Nieznane 5000 cywilów wziętych do niewoli[1] 20 000 cywilów zabitych[1]
Położenie na mapie Egiptu miejsce bitwy
31°11′59″N 29°52′16″E/31,199722 29,871111

Krucjata aleksandryjska – wyprawa wojenna z 1365 roku pod wodzą Piotra I, króla Cypru (1358–1369), której celem było zdobycie Aleksandrii. W przeciwieństwie do wielu poprzednich krucjat, uczestnikami kierowały w większym stopniu pobudki ekonomiczne niż religijne. Przygotowania do krucjaty zajęły Piotrowi I aż 3 lata. Okrętów do transportu wojska dostarczyli Wenecjanie i Genueńczycy. Na Rodos przyłączyli się do wojsk Piotra I Cypryjskiego joannici. 9 października okręty stanęły na redzie w Aleksandrii. Po wylądowaniu krzyżowców doszło do rzezi i rabunków, o których relacje wstrząsnęły nawet światem zachodnim. Usunęli się z miasta po 3 dniach, wobec zbliżającej się odsieczy wojsk mameluckich.

Jo van Steenbergen, powołując się na Petera Edbury’ego, twierdzi, że początkowo krucjata miała na celu doprowadzenie do upadku Aleksandrii i przejęcie jej pozycji jako czołowego portu we wschodniej części Morza Śródziemnego, przez Famagustę na Cyprze^[2]. Van Steenbergen opierając się na średniowiecznych relacjach arabskich, np. Alego Al-Makriziego, wskazuje, że najeźdźcom powiodło się zdobycie miasta częściowo dzięki zastosowaniu ataku dywersyjnego, w wyniku którego udało się odwrócić uwagę obrońców od głównych sił wroga. W rezultacie najeźdźcy przeprowadzili skuteczny atak na miasto z obu kierunków, jednocześnie wprawiając obrońców w panikę^[2].