Krystyna Czaplicka-Kolarz

Krystyna Czaplicka-Kolarz

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	7 czerwca 1951 Łódź
profesor zwyczajny
Specjalność: nauki techniczne
Alma Mater	Politechnika Śląska
Doktorat	1981 Politechnika Śląska
Habilitacja	1988 Główny Instytut Górnictwa
Profesura	2006
Odznaczenia

Krystyna Maria Czaplicka-Kolarz (ur. 7 czerwca 1951 w Łodzi) – polska przedstawicielka nauk technicznych, specjalizująca się w inżynierii materiałowej i inżynierii środowiska.

Córka Tadeusza. W 1974 roku ukończyła studia na Wydziale Mechanicznym Technologicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach, w zakresie specjalności maszyny i technologia przeróbki plastycznej z wynikiem bardzo dobrym i uzyskała tytuł magistra inżyniera mechanika^[1]. W 1981 roku, po ukończeniu Studium Doktoranckiego obroniła na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Politechniki Śląskiej pracę doktorską pt. Metoda prognozowania i optymalizacja analitycznego opisu relaksacji naprężeń prętów poliestrowych i poliestrowo-szklanych. W 1988 roku, na podstawie pracy pt. „Podstawy oceny trwałości górniczych taśm przenośnikowych w aspekcie badań reologicznych”, uzyskała stopień naukowy doktora habilitowanego w Głównym Instytucie Górnictwa w Katowicach^[2]. Tytuł profesora w zakresie nauk technicznych nadał jej Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej 8 czerwca 2006 roku^[3].

W latach 1979–2017 była zatrudniona w Głównym Instytucie Górnictwa w Katowicach, gdzie od 2002 roku pełniła stanowisko zastępcy dyrektora Instytutu. W latach 2010–2021 pracowała na stanowisku profesora zwyczajnego Politechniki Śląskiej na Wydziale Organizacji i Zarządzania^[4].

Kierowała ponad 30 krajowymi i międzynarodowymi programami i projektami badawczymi (projekty finansowane przez Bank Światowy, Komitet Badań Naukowych, NCBR, Ministerstwa i Urzędy Marszałkowskie). W latach 2005–2015 brała udział w 8 projektach foresightowych. Kierowała m.in. Narodowym Projektem Foresight - wdrożenie wyników^[5], oraz projektami dotyczącymi bezpieczeństwa energetycznego kraju i zeroemisyjnej gospodarki energią^[6]. Jest autorką ponad 100 publikacji naukowych, w tym 10 monografii, oraz promotorem 6 zakończonych przewodów doktorskich.

W latach 2003–2020 była członkiem Komitetu Nauki o Materiałach^[7], w latach 2011–2017 była członkiem Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego w Warszawie^[8][9]. Z nominacji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w latach 2018–2022 była członkiem Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju^[10]. W latach 2004–2006 była wiceprzewodniczącą Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie^[11]. W latach 1999–2001 jako ekspert Sejmiku Województwa Śląskiego była członkiem Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach. Była też członkiem Zespołu Programującego ds. Strategii Rozwoju Województwa Śląskiego (powołana nominacją Marszałka województwa śląskiego – od 1999 do 2000) oraz Zespołu Zadaniowego ds. Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Śląskiego (ekspert ds. zagospodarowania terenów górniczych), a także członkiem Komisji Ekspertów Śląskiej Rady Innowacji ds. Programu Wykonawczego w latach 2009–2010.

Od 2006 roku była wiceprzewodniczącą Towarzystwa Zintegrowanego Zarządzania Środowiskiem^[12]. Była także współtwórcą powołania Innowacyjnego Śląskiego Klastra Czystego Węgla. Od ponad 30 lat jest członkiem Rady Naukowej Głównego Instytutu Górnictwa w Katowicach^[13]. Nominacją z dnia 21 czerwca 2021 roku została powołana w skład Narodowej Rady Rozwoju – Rady ds. Środowiska, Energii i Zasobów Naturalnych przy Prezydencie Rzeczpospolitej Polskiej^[14], aż do złożenia rezygnacji w dniu 4 czerwca 2023 roku. Była członkiem  Komitetu Sterującego Regionalnej Strategii Innowacji Województwa Śląskiego (kadencja na lata 2018–2020), a także członkiem Sekcji Środowiska Regionalnej Izby Gospodarczej w Katowicach (2002–2009). Od 2009 była członkiem Rady Izby Gospodarczej (kadencja do 2018) oraz Rady Konsultacyjnej Marszałka Województwa Śląskiego Regionalnej Izby Gospodarczej w Katowicach (2014–2020). Jest członkiem Polskiego Komitetu Światowej Rady Energetycznej.

• Srebrna Odznaka „Racjonalizatora Produkcji” (1989)
• Inżynier Górniczy I stopnia (1990)
• Złota Odznaka „Zasłużony Racjonalizator Produkcji” (1993)
• Dyrektor Górniczy: III stopnia (1993), I stopnia (1998)
• Zasłużony Pracownik GIG (1993, 2001)
• Brązowa Odznaka „Zasłużony dla Górnictwa RP” (1995)
• Krzyże Zasługi: Brązowy (1995)^[15], Srebrny (2002)^[16], Złoty (2009)^[17]
• Srebrna Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej” (1997)
• Generalny Dyrektor Górniczy: III stopnia (2001), II stopnia (2007)
• Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej” (2005)
• Zasłużony dla Górnictwa RP (2007)
• Złoty Medal za Długoletnią Służbę (2010)
• Honorowa Złota Odznaka RIG w Katowicach (2010)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2014)^[18]
• Honorowa Złota Odznaka Krajowej Izby Gospodarczej (2015)
• Platynowe Laury Kompetencji i Umiejętności, odznaczenie RIG Katowice (2019)^[19][20]