Krystyna Dec

Krystyna Dec (ur. 3 września 1938 w Wilnie, zm. 2025) – neurofizjolożka, doktor habilitowana, przez prawie czterdzieści lat pracownica naukowa Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN.

W 1964 ukończyła studia na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie podjęła pracę naukową w Zakładzie Neurofizjologii Instytutu Nenckiego. W 1973 uzyskała stopień doktora pod kierunkiem Belli Harutiunian-Kozak. Współpracowała z Andrzejem Wróblem, Bogdanem Dreherem i Bogusławem Żernickim. W 1984 uzyskała habilitację i stanowisko docenta^[1]. Wypromowała dwoje doktorów, w tym późniejszą profesor Wiolettę Waleszczyk (1995)^[1][2].

Opublikowała trzydzieści jeden prac doświadczalnych oraz rozdziały w dwóch książkach. Prowadziła badania nad strukturą i organizacją funkcjonalną ośrodków wzrokowych oraz mechanizmami uczenia wzrokowego, ze szczególnym uwzględnieniem funkcjonowania mózgu kota. Badała organizację pól recepcyjnych oraz odpowiedź neuronów tych ośrodków na stacjonarne i poruszające się bodźce wzrokowe^[1].

W latach 1980–1989 pełniła funkcję zastępczyni dyrektora Instytutu Nenckiego do spraw ogólnych, a w latach 1989–1990 zastępczyni dyrektora do spraw naukowych. W latach 1987–1992 była członkinią Rady Naukowej Instytutu. W 2002 odeszła na emeryturę^[1]. W 2017 otrzymała medal 100-lecia Instytutu Nenckiego^[3]. Zmarła w 2025^[4].