Krystyna Sznerr

Krystyna Sznerr

Krystyna Sznerr-Mierzejewska

Data i miejsce urodzenia	23 września 1923 Warszawa
Data i miejsce śmierci	1 lipca 1994 Warszawa
Zawód	aktorka teatralna i filmowa, reżyserka teatralna i radiowa, śpiewaczka
Lata aktywności	1946-1994

Krystyna Sznerr-Mierzejewska (ur. 23 września 1923 w Warszawie. zm. 1 lipca 1994 tamże) – polska aktorka teatralna i filmowa, reżyserka teatralna i radiowa, śpiewaczka.

Podczas okupacji niemieckiej ukończyła Podziemne Gimnazjum i Liceum Humanistyczne im. Jadwigi Kowalczykówny i Jadwigi Jawrukówny w Warszawie (jej matura została zatwierdzona przez Komisję Weryfikacyjną przy Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego w 1945 roku). Była członkinią Szarych Szeregów oraz uczestniczką powstania warszawskiego. Po upadku powstania przeniosła się do Krakowa. Tam przez rok była studentką filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim (1945–1946). Uczęszczała także do Studia Starego Teatru oraz uczestniczyła w Warsztacie Filmowym Młodych. W sezonie 1946/1947 znalazła się w składzie zespołu Starego Teatru, a później należała do objazdowego zespołu Teatru 17, złożonego z absolwentów Studia. Brała również lekcje śpiewu operowego^[1][2].

W 1947 roku powróciła do Warszawy, gdzie w latach 1947–1954 występowała na scenie Teatru Nowego w Warszawie, zarówno jako aktorka jak i śpiewaczka. W tym czasie, w 1952 roku ukończyła studia na Wydziale Filozoficzno-Społecznym Uniwersytetu Warszawskiego (pracę dyplomową pisała pod kierunkiem Tadeusza Kotarbińskiego). Odbyła również staż we Włoszech, sfinansowany ze środków Fundacji Rzymskiej im. J. Z. Umiastowskiej. W kolejnych latach była członkinią zespołów teatralnych: Opery Warszawskiej (1955–1957), Operetki Łódzkiej (1958–1959), Teatru Buffo "Syrena" w Warszawie (1961–1962) oraz Teatru im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie (1963–1964). Uczestniczyła również w nagraniach płytowych oraz koncertowała. W międzyczasie ukończyła Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (1967)^[1][2].

W kolejnych latach zajmowała się głównie reżyserią teatralną. Pracowała jako etatowa reżyserka teatru gnieźnieńskiego (1967–1968) oraz Teatru Komedia w Warszawie (1968–1978). Ponadto reżyserowała gościnnie na innych scenach. Była również związana z Teatrem Telewizji: w latach 1968–1988 wyreżyserowała czternaście jego przedstawień, z czego we dwóch była także autorką scenariusza (Śpiew z pożogi 1968, Misterium niedzielne 1971), a w jednym wystąpiła^[1].

W latach 1951–1994 współpracowała również z Teatrem Polskiego Radia – najpierw jako aktorka, a następnie adaptatorka i reżyserka słuchowisk radiowych (od 1969). Była także autorką słuchowisk (Gry oświęcimskie 1987, Spotkanie z Antygodną 1987, Misia z Godebskich i muzycy 1992)^[3]

Była żoną Jerzego Mierzejewskego (1917–2012) – malarza i wykładowcy Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralne im. Leona Schillera w Łodzi^[4]. Mieli dwoje dzieci: syn Rafał Mierzejewski (ur. 1958) jest reżyserem filmów dokumentalnych^[5], a córka Gabriela Mierzejewska (ur. 1959) jest malarką i scenografką^[6].

Od 1987 roku należała do Stowarzyszenia Filmowców Polskich^[7]. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 174-2-16)^[1].

• Celuloza (1953) – Gienia, córka masarza Eustachego Kleszcza
• Zabawa (1963, krótkometrażowy)
• Godzina pąsowej róży (1963)
• Barwy ochronne (1976) – pani Magda, członkini kadry obozu
• Sprawa Gorgonowej (1977) – kobieta uczestnicząca w wizji lokalnej
• Układ krążenia (1978) – członkini Okręgowej Komisji Kontroli Zawodowej (odc. 2)
• Szpital Przemienienia (1978) – pacjentka szpitala
• Lekcja martwego języka (1979) – Fabiola, właścicielka burdelu
• Kontrakt (1980) – uczestniczka wesela, śpiewająca "Ave Maria" na ślubie Lilki i Piotra
• Ciosy (1980) – śpiewaczka na akademii w remizie
• Pogotowie przyjedzie (1981) – kadrowa
• Fik-mik (1981) – Mieczysława Głóg, żona wiceministra
• Adopcja (1983) – sędzia
• Lata dwudzieste... lata trzydzieste... (1983) – primadonna
• C.K. Dezerterzy (1986) – dama z kinematografu
• Śmierć dziecioroba (1990) – Iza, ciotka "Bladej"
• Femina (1990) – ekspedientka w sklepie lalkarskim
• Dotknięcie ręki (1992) – śpiewaczka, kandydatka na sekretarkę Kesdiego

Źródło: Film Polski^[1]