Krystyna Wojtyna-Drouet

Krystyna Wojtyna-Drouet

Krystyna Wojtyna-Drouet w pracowni (2020)
Data i miejsce urodzenia	4 stycznia 1926 Warszawa
Alma Mater	Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
Dziedzina sztuki	sztuki plastyczne tkanina dekoracyjna
Odznaczenia

Krystyna Wojtyna-Drouet (ur. 4 stycznia 1926^[1] w Warszawie^[2]) – polska artystka plastyk, twórczyni tkaniny artystycznej, projektantka tkanin dekoracyjnych, przedstawicielka polskiej szkoły tkaniny.

W latach 1946–1953^[3] Krystyna Wojtyna-Drouet studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w Katedrze Tkaniny w pracowniach prof. Eleonory Plutyńskiej (tkactwo ręczne) i prof. Mieczysława Szymańskiego (gobelin), a także na Wydziale Malarstwa u prof. Marka Włodarskiego^[4]. Dyplom obroniła w 1953 roku u prof. Eleonory Plutyńskiej^[5].

Od roku 1962 uczestniczyła w I, IV i V Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie^[6]. W 1975 roku wzięła udział w Międzynarodowym Triennale Tkaniny w Łodzi, a w 1978 roku – w Międzynarodowym Quadriennale Sztuki Dekoracyjnej w Erfurcie^[4]. Jej prace były wystawiane na 30 wystawach polskiej sztuki za granicą^[4], a w sumie w około 300^[7] wystawach w Polsce i za granicą, m.in. w Oslo, Kopenhadze, Lipsku, Ottawie, Buenos Aires, Montevideo, Hawanie, Chicago, Leningradzie, Seattle, Anchorage^[3], Grenoble i Kairze^[1].

Stworzyła ponad 360 tkanin^[8]. Gobeliny jej autorstwa znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie^[9], Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi^[4], Musée Jean-Lurçat de la Tapisserie Contemporaine w Angers we Francji, Muzeum Fransa Halsa^[4] w Holandii, Philadelphia Museum of Art^[10] w Stanach Zjednoczonych, Hurschler Collection of Contemporary Tapestry w Pasadenie^[7] w Stanach Zjednoczonych, POLIN Muzeum Historii Żydów Polskich oraz w kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą^[3][11].

W swoich pracach używa głównie wełny owczej, nieodtłuszczanej, samodzielnie farbowanej z użyciem tradycyjnych technik farbiarskich, na podstawie receptur prof. Wandy Szczepanowskiej^[1]. Jako jedna z pierwszych tkaczek wprowadziła do tkanin włókno sizalowe^[12], wplata również w gobeliny elementy ceramiczne oraz metal^[13].

Zasadniczą dziedziną twórczości Krystyny Wojtyny-Drouet pozostaje tkanina autorska. Prace wykonywane są na podstawie niezwykle uproszczonych projektów, stanowiących jedynie zarys kompozycji^[12]. Artystka czerpie inspiracje przede wszystkim z natury („Gaja”^[13], „Kaktus”^[14], „Liść”^[13], „Motyl”^[15], „Zachód słońca”^[13]) oraz życia codziennego („Pranie”^[13], „Ołówki”, „List"^[12]). W jej wczesnej twórczości pojawiały się przedstawienia figuratywne^[4] młode pary, postaci kobiece oraz postaci biblijne („Ludwika i Euzebiusz"^[16], „Kobiety pod parasolką"^[7], „Mojżesz”^[13], „Adam i Ewa”^[13]). Obok prac figuratywnych i abstrakcyjnych tworzy również kompozycje o charakterze surrealistycznym („Radosny”, „Drzewo życia”^[17], „Płonące drzewo”^[18], „Kwitnące wzgórza”), które powstawały pod wpływem fascynacją dalekowschodnią duchowością, medytacją i ezoteryką.

Inspiracje naturą wynikają także ze stosowanych przez Wojtynę-Drouet metod farbiarskich. Wełny, sznurki lniane i sizalowe farbowane w koszenili^[13], rezedzie^[13], krapie czy indygo^[13] pobudzają artystkę do zabawy kolorem. Jej tkaniny cechują intensywne barwy, którymi operuje w malarski sposób^[10].

Oprócz tkaniny artystycznej artystka tworzy również obrazy olejne, przede wszystkim martwe natury^[13] oraz portrety, a także karykatury napotkanych nieznajomych^[12]. W trakcie studiów w ASP oraz już po ukończeniu uczelni zajmowała się również projektowaniem wzorów na tkaniny drukowane oraz obiciowe^[19]. Z lat 50. XX w. pochodzi prototyp wełnianej tkaniny odzieżowej wykonany w Zakładzie Tkanin Instytutu Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie. W 2017 roku wydała nakładem wydawnictwa SWPR dwa własnoręcznie ilustrowane tomiki wierszy: „Szkicownik A” i „Szkicownik B”^[20].

Jest członkinią Związku Polskich Artystów Plastyków (1972)^[4]. Laureatka złotego Medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2023)^[21].

W roku setnych urodzin artystki w 2026 odbyły się dwie wystawy artystki. Ekspozycja Krystyna Wojtyna-Drouet. Ja dla siebie nie istnieję w Zachęcie - Narodowej Galerii Sztuki stanowiła retrospektywny pokaz prac powstałych między 1953 a 2018. Tkaniny pokazano w kontekście teorii antropologii praktyk wytwórczych^[22], zestawiając je z nietypowymi tkaninami użytkowymi, odzieżą oraz dokumentacją warsztatu barwierskiego. Na wystawie zaprezentowano również prace współczesnych artystów: Agnieszki Grodzińskiej oraz Alexandra C. Trigga i Marii Oblickiej. Wystawa w Zachęcie stanowiła podsumowanie działań archiwalnych w pracowni Wojtyny-Drouet prowadzonych w latach 2023-2026. Wystawa Tkanina i poezja w Galerii Test skupiała się na pokazie najnowszych prac z prywatnej kolekcji artystki.

1952 – nagroda w Konkursie na Tkaninę Żakardową

1956 – wyróżnienie w Konkursie na Tkaninę Olimpijską

1957 – III nagroda w Konkursie Ogólnopolskim „Dywany 57”

1958 – nagroda w Konkursie Ogólnopolskim na tkaninę

1961 – II i III nagroda oraz wyróżnienie w konkursie Cepelii na tkaninę

1963 – nagroda Ministerstwa Kultury i Sztuki na wystawie „Sztuka użytkowa w X-lecie PRL”

1966 – nagroda na wystawie Instytutu Kunsthandwerk w Stuttgarcie

1973 – srebrny medal na wystawie ogólnopolskiej

1976 – III nagroda na wystawie „XXV-lecie Pracowni Doświadczalnej Tkactwa”, wyróżnienie na wystawie „Łowiectwo w Sztukach Plastycznych”

1978 – nagroda na Międzynarodowej wystawie Quadriennale Sztuki Dekoracyjnej w Erfurcie

2010 – nagroda na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki „Struktury Powiązań”

2023 – złoty medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

• Wywiad z Krystyną Wojtyną-Drouet opublikowany w 17 numerze magazynu "Zwykłe Życie" w 2018 roku
• Zdjęcia prac artystki wystawionych w 2015 roku w Magazynie Sztuk w Warszawie