Kuźma Trubnikow
| Data i miejsce urodzenia |
27 października 1888 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
16 stycznia 1974 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1909–1917, 1918–1951 |
| Siły zbrojne | |
| Stanowiska |
dowódca 258 DS, |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Kuźma Pietrowicz Trubnikow, ros. Кузьма́ Петро́вич Тру́бников (ur. 15 października?/27 października 1888 we wsi Gatiszcze, powiat Liwny, prowincja Orzeł, zm. 16 stycznia 1974 w Moskwie) – oficer Armii Imperium Rosyjskiego, radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik.
Życiorys
Od 1909 służył w rosyjskiej armii. Brał udział w I wojnie światowej jako sierżant, potem porucznik.
W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej. Uczestnik wojny domowej w Rosji jako dowódca plutonu, potem kompanii, batalionu i pułku. W 1927 skończył kurs w Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie. W czerwcu 1938 aresztowany przez NKWD w ramach czystek w Armii Czerwonej i do lutego 1940 był więziony. W końcu marca 1940 przywrócony do służby w Armii Czerwonej. Po ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 został dowódcą 258 Dywizji Piechoty w 50 Armii na Froncie Zachodnim. Uczestnik walk odwrotowych pod Orłem, Briańskiem i Tułą. W listopadzie 1941 przeniesiony na dowódcę 217 Dywizji Piechoty w 50 Armii. Za umiejętne dowodzenie podczas obrony Tuły został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru. Od VI 1942 zastępca dowódcy 16 Armii, a od X 1942 - zastępca dowódcy Frontu Dońskiego. Brał udział w organizowaniu i dowodzeniu wojskami w bitwie pod Stalingradem. W lutym 1943 mianowany zastępcą dowódcy Frontu Centralnego. IV-IX 1943 dowódca 10 Gwardyjskiej Armii. Od września 1944 zastępca dowódcy 1., a wkrótce 2 Frontu Białoruskiego. W maju 1945 wziął udział w Paradzie Zwycięstwa w Moskwie. X 1949-VIII 1950 dowódca Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce. W 1951 przeszedł na emeryturę.
Awanse
- Plutonowy (Унтер-офицер 1912)
- Podchorąży (Подпрапорщик 20.12.1914)
- Chorąży (Прапорщик 13.01.1917)
- Podporucznik (Подпоручик 1917)
- Porucznik (Поручик 1917)
- Kombrig (Dosł.: dowódca brygady, Комбриг 26.11.1935)
- Generał brygady (Генерал-майор 2.01.1942)
- Generał dywizji (Генерал-лейтенант 27.01.1943)
- Generał broni (Генерал-полковник 17.02.1945)
Odznaczenia[1]
- ZSRR
- Order Lenina (dwukrotnie w 1945)
- Order Czerwonego Sztandaru (pięciokrotnie - 1921, 1942, 1943, 1944, 1949)
- Order Kutuzowa I stopnia (1945)
- Order Suworowa II stopnia (1944)
- Order Kutuzowa II stopnia (1943)
- Order Czerwonej Gwiazdy (1938)
- Medal 100-lecia urodzin Lenina
- Medal „Za obronę Moskwy”
- Medal „Za obronę Stalingradu”
- Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
- Medal „Za zdobycie Królewca”
- Medal „Za wyzwolenie Warszawy”
- Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej”
- Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty”
- Medal jubileuszowy „40 lat Sił Zbrojnych ZSRR”
- Medal jubileuszowy „50 lat Sił Zbrojnych ZSRR”
- Medal 20 Lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej
- Medal 800-lecia Moskwy
- IMPERIUM ROSYJSKIE
- Order św. Anny IV klasy
- "Pełny kawaler" Krzyża św. Jerzego (4 st. 2.02.1915, 3 st. 2.05.1915, 2 st. 29.05.1915, 1 stopnia 22.12.1915)
- Medal św. Jerzego (4. st. 27 lutego 1915 r., 3. st. lipiec 1915 r., 2. i 1. st. - daty przyznania nieznane)
- Medal „Na pamiątkę 100-lecia wojny ojczyźnianej z 1812 r.” (1912)
- Medal „Na pamiątkę 300-lecia panowania dynastii Romanowów” (1913)
- Medal „Na pamiątkę 200-lecia bitwy morskiej pod Gangutem” (1914)
- ZAGRANICZNE
- Order Virtuti Militari II klasy (1968) (Polska)
- Order Krzyża Grunwaldu I klasy (1946) (Polska)
- Medal za Warszawę 1939-1945 (Polska)
- Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk (Polska)
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (Polska)
- Médaille militaire (Francja)
- Croix de guerre (Belgia)
Przypisy
- ↑ Трубников Кузьма Петрович. pamyat-naroda.ru. [dostęp 2022-07-16]. (ros.).