Kunzyt
 Nieoszlifowany kryształ kunzytu | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
kuncyt, kunzit |
|---|---|
| Skład chemiczny |
LiAl[Si2O6][1] |
| Twardość w skali Mohsa |
6–7[2] |
| Przełam |
nierówny/nieregularny[2] |
| Łupliwość |
doskonała[2] |
| Pokrój kryształu |
pryzmatyczny, tabularny[2] |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny[2] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[2] |
| Gęstość |
3,16–3,21 g/cm³[2] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
różowa, fioletowa, fioletoworóżowa |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty[2] |
| Współczynnik załamania |
1,657–1,681 (dwuosiowy)[2] |
| Inne |
dwójłomność: 0,014–0,016[2] dyspersja (optyka): 0,017[2] |
Kunzyt (kuncyt, kunzit) – wysoko ceniona odmiana jubilerska spodumenu. Znana od 1902 roku. Nazwa pochodzi od amerykańskiego mineraloga G.F. Kunza, który odkrył ten minerał. Minerał ma zabarwienie przeważnie różowe, lub fioletowo-różowe wywołane obecnością manganu.
Właściwości
Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Wykształca kryształy o pokroju tabularnym i pryzmatycznym[2]. Jest minerałem kruchym i przezroczystym[2]. Wykazuje trichroizm: bezbarwny, różowy i fioletowy[2].
Występowanie
Miejsca występowania: Brazylia – Minas Gerais (okazy przekraczają 50 cm, a masa dochodzi do 7,5 kg), Afganistan – prowincja Nuristan i Kunar, USA – Kalifornia, Madagaskar, Chiny, Rosja – Ural, Zabajkale, Finlandia, Sri Lanka – kamienie wykazują efekt kociego oka. Towarzyszą mu najczęściej kwarc, elbait, albit, turmalin, cleavelandyt, morganit i kwarc dymny[1].
Zastosowanie
Bardzo poszukiwany i atrakcyjny kamień kolekcjonerski i jubilerski o pięknych, ciepłych barwach. Często stosowany do wyrobu biżuterii choć podatny jest na uszkodzenia mechaniczne. W Smithsonian Institution w Waszyngtonie są różowe kunzyty o masie 880 ct i 177 ct, okaz fioletowy o masie 336 ct. W Denver Museum w Kolorado różowofioletowy kunzyt o masie 297 ct.