Kurier Ostrowski

Pierwszy raz tytuł ten pojawił się na lokalnym rynku wydawniczym 5 grudnia 1932 roku. Wówczas rozprowadzano bezpłatnie egzemplarze pisma wydawanego i redagowanego przez małżeństwo Janiny i Janusza Neumannów. Gazeta drukowana była w ich własnej firmie „Ostrowskie Zakłady Drukarskie – J. Neumann i S-ka”^[2].

Dzięki abonamentowi Polskiej Agencji Telegraficznej publikowano obszerny serwis „Wiadomości z kraju i ze świata”. W kolumnie miejskiej znalazły się m.in. „Wiadomości miejskie” czy „Z życia towarzystw”.

Gazeta ukazywała się w poniedziałki, środy i soboty.

„Kurier Ostrowski” prezentujący linię bliską Narodowej Demokracji często był cenzurowany przez sanacyjne władze, ukazywał się z pustymi kolumnami z napisem Skonfiskowane. Wiosną 1933 roku zaczął mieć problemy prawne za sianie niepokoju i podburzanie przeciw policji państwowej oraz za rozpowszechnianie nieprawdziwych wieści. Na przełomie maja i czerwca gazeta przestała się ukazywać^[1].

W październiku 1933 roku, za zniewagę władz, redaktor odpowiedzialny Antoni Piekarek został skazany na pięć miesięcy bezwzględnego więzienia, natomiast redaktor naczelny Janusz Neumann na dwa miesiące w zawieszeniu^[1].

Po raz drugi tytuł „Kurier Ostrowski” wykorzystała w 1995 roku^[1] spółka wydawnicza powołana do życia z inicjatywy Radosława Balickiego i Krzysztofa Maciejewskiego. Czasopismo otrzymało międzynarodowy znormalizowany numer wydawnictw ciągłych ISSN 1234-6195^[3]. Po wydaniu kilku numerów gazeta przestała się ukazywać. Wydawanie wznowiono w 1996 roku po przejęciu tytułu przez firmę Pawła Gołdyna^[4].

W momencie największego rozwoju tytuł ukazywał się trzy razy w tygodniu: w poniedziałki, w środy i w piątki. W związku ze słabnącą pozycją prasy ustępującej miejsca przekazom internetowym, gazeta wróciła do tygodniowego cyklu wydawniczego: początkowo we wtorki, później w środy.

Na przełomie lat 2017/2018 tytuł przeszedł w ręce spółki Supress sp. z o.o. Pierwszy numer z nową winietą i całkowicie zmienionym layoutem ukazał się 6 lutego 2018 roku – nr 5(1954)/2018.