Kustycze (Ukraina)
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Rejon | |
| Populacja (2001) |
|
| • liczba ludności |
254 |
| Kod pocztowy |
44833 |
Położenie na mapie hromady Turzysk ![]() | |
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego ![]() | |
Położenie na mapie rejonu kowelskiego ![]() | |
| 51°04′22″N 24°26′48″E/51,072778 24,446667 | |
Kustycze – wieś na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, w rejonie kowelskim. W 2001 roku liczyła 254 mieszkańców[1]. Do 2020 w rejonie turzyskim[2].
10 lipca 1943 do Kustycz na spotkanie z lokalnym dowódcą SB OUN Szabaturą w celu powstrzymania fali mordów, udała się delegacja z pełnomocnikiem Okręgowej Delegatury Zygmuntem Rumlem ps. „Krzysztof Poręba” na czele oraz przedstawicielem Okręgu Wołyńskiego AK Krzysztofem Markiewiczem ps. „Czort” i woźnicą Witoldem Dobrowolskim. Markiewicz znał Szabaturę z czasów szkolnych; w geście dobrej woli Polacy zrezygnowali ze zbrojnej obstawy. Po przybyciu na miejsce spotkania w Kustyczach wszyscy trzej zostali przez Ukraińców aresztowani i zabici[3].
Kustycze stały się bazą wypadową zgrupowania UPA, które w sierpniu 1943 roku dokonywało napaści na pobliskie miejscowości zamieszkane przez Polaków. W lesie w pobliżu wsi upowcy zamordowali kilkudziesięciu schwytanych Polaków[4].
Przypisy
- ↑ Baza statystyczna Ukrainy
- ↑ Постанова Верховної Ради України від 17 липня 2020 року № 807-IX "Про утворення та ліквідацію районів" [online], Офіційний вебпортал парламенту України [dostęp 2023-03-12] (ukr.).
- ↑ Grzegorz Motyka, Ukraińska partyzantka 1942-1960. Działalność Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii, Instytut Studiów Politycznych PAN, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 2006, ISBN 83-88490-58-3, s. 326-327.
- ↑ Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945, t. 1, Warszawa: „von borowiecky”, 2000, s. 383, ISBN 83-87689-34-3, OCLC 749680885.
Linki zewnętrzne
- Kustycze (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 202.



