Kutnahoryt

Kutnahoryt

Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	CaMn[CO3]2
Twardość w skali Mohsa	3,5–4[1]
Przełam	półmuszlowy[1]
Łupliwość	doskonała[1]
Przezroczystość	przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	trygonalny[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1]
Gęstość	3,12 g/cm3 g/cm³[1]
Właściwości optyczne
Barwa	biała, żółtawa, jasnoróżowa i różowoczerwona
Rysa	biała[1]
Połysk	szklisty, perłowy, półszklisty, żywiczny[1]
Współczynnik załamania	1,519–1,727 (jednoosiowy)[1]
Inne	charakter optyczny (-) dwójłomność: 0,191[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	5.AB.10[1]

Kutnahoryt – minerał z gromady węglanów. Nazwa pochodzi od Kutnej Hory w Czechach, miejsca występowania tego minerału. Tworzy kryształy siodłowe, jest grubo- lub drobnoziarnisty. Tworzy ciągły, acz w pewnej mierze ograniczony szereg izomorficzny z innymi węglanami jak dolomit i ankeryt.

Najczęściej tworzy kryształy pręcikowate, zbite masy o nerkowatych powierzchniach oraz krzaczaste skupienia.

Powstawanie

W skałach osadowych zasobnych w mangan na drodze autometasomatozy oddziałującej na inne minerały węglanowe.

Występuje w asocjacji z kalcytem, kwarcem, rodochrozytem, rodonitem, sfalerytem, willemitem, goethytem, aragonitem, barytem, groutytem, analcymem i pirytem^[1].

Miejsca występowania

okolice Peine (Niemcy), Kutna Hora (Czechy), Włochy, Meksyk, Japonia.

Bardzo często ze względu na swą barwę mylony z rodochrozytem.

• znaczenie kolekcjonerskie.

• Bolewski A., Manecki A., Mineralogia szczegółowa, Wydawnictwo PAE. Warszawa 1993, ISBN 83-85636-03-X
• Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck–Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-194-9.