Le Gaulois
 Wydanie „Le Gaulois” z 1900 | |
| Częstotliwość | |
|---|---|
| Państwo | |
| Tematyka | |
| Pierwszy numer |
5 lipca 1868 |
| Ostatni numer |
30 marca 1929 |
| Format |
berliński |
| ISSN | |
| OCLC | |
| Strona internetowa | |
Le Gaulois – francuski dziennik założony 5 lipca 1868 przez Henry’ego de Pène i Edmonda Tarbé des Sablons. Później został przejęty przez magnata prasowego Arthura Meyera. Ukazywał się do 30 marca 1929, kiedy to połączył się z „Le Figaro”. „Le Gaulois” określał się mianem „dziennika porannego i strażnika starego francuskiego ducha”.
Historia
Dziennik o charakterze ogólnotematycznym i wydawany w formacie berlińskim, otwarcie deklarował się jako antyrepublikański oraz monarchistyczny. Określał się mianem „dziennika porannego i strażnika starego francuskiego ducha”[1][2] (gazeta przyciągnęła uwagę takich osobistości jak Émile Zola, który opublikował 59 artykułów przed 1870)[2]. Po upadku II Cesarstwa Francuskiego otwarcie bronił sprawy Napoleona III. Podczas Komuny Paryskiej w 1871, „Le Gaulois” znalazł się wśród gazet zniesionych; ukazał się ponownie w Wersalu[1].
Przejęty w lipcu 1879 przez Arthura Meyera, „Le Gaulois” przyjął konserwatywny i legitymistyczny kierunek, opowiadając się przeciwko Alfredowi Dreyfusowi w czasie afery zwanej sprawą Dreyfusa. Meyer, na krótko usunięty ze stanowiska redaktora naczelnego w 1881, ponownie objął je w 1882[1].
Ściśle związany z linią wydawniczą „Le Figaro”, od którego okazjonalnie podkupywał pisarzy (nie osiągając ani dynamiki, ani liczby czytelników konkurencyjnego dziennika), „Le Gaulois” stał się wiodącym dziennikiem dla szlachty i wyższej klasy średniej[1].
Od czerwca 1897 do sierpnia 1914 dziennik wydawał cotygodniowy dodatek literacki „Le Gaulois du dimanche”, w którym publikowano liczne powieści w odcinkach. W lutym 1916 stał się pierwszą gazetą codzienną, która miała dział poświęcony kinu[1].
W 1918 „Le Gaulois” poparł Georges’a Clemenceau na paryskiej konferencji pokojowej. W 1923, po śmierci Meyera, kierownictwo przejął René Laron. Gdy François Coty kupił gazetę i połączył ją z „Le Figaro”, dziennik przestał ukazywać się w 1929. Jego ostatni numer wydano 30 marca[1].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 Titre de presse – Le Gaulois. [dostęp 2026-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-01-02)]. (fr.).
- 1 2 Blandine-D. Berger: Madeleine Daniélou 1880–1956. Cerf, 2002, s. 63. ISBN 978-2-204-06953-3. (fr.).
Linki zewnętrzne
- Archiwalne wydania w bazie Gallica (fr.)