Lee Bowers

Lee Edward Bowers Jr. (ur. 12 stycznia 1925 w Dallas, zm. 9 sierpnia 1966 w Midlothian^[1]) – świadek zamachu na prezydenta Stanów Zjednoczonych Johna F. Kennedy’ego 22 listopada 1963 roku na Dealey Plaza w Dallas. Czas i okoliczności śmierci Bowersa doprowadziły do ​​podejrzeń, że jego zgon był częścią tuszowania zamachu^[2].

Lee Bowers służył w United States Navy od 17 do 21 roku życia. Przez dwa lata studiował na Hardin-Simmons University, a następnie przez dwa lata na Southern Methodist University, gdzie studiował religioznawstwo. Przez 15 lat pracował dla Union Terminal Company, prowadząc również własną działalność budowlaną. W 1964 roku rozpoczął pracę jako kierownik do spraw biznesowych w szpitalu i domu opieki^[3].

W chwili zamachu Bowers obsługiwał dwupiętrową nastawnię Union Terminal Company, z której roztaczał się widok na parking, oddaloną o około 110 metrów na północ od trawiastego pagórka i na zachód od budynku Texas School Book Depository^[4][5]. Miał niezakłócony widok na tył betonowej pergoli i drewnianą palisadę na szczycie trawiastego pagórka^[6]. Opisał, że słyszał trzy strzały, które dochodziły albo z budynku Texas School Book Depository po jego lewej stronie, albo z okolic wejścia na most kolejowy Triple Underpass po jego prawej stronie; nie był tego pewien ze względu na pogłos strzałów^[7].

Lee Bowers poczynił dwie istotne obserwacje, o których poinformował komisję Warrena podczas zeznania^[7]. Widział trzy nieznane samochody powoli krążące po parkingu na 35 minut przed zamachem; pierwsze dwa odjechały po kilku minutach. Kierowca drugiego samochodu zdawał się rozmawiać przez mikrofon lub telefon („trzymał coś przy ustach jedną ręką, a drugą prowadził”). Trzeci samochód, z tablicami rejestracyjnymi spoza Teksasu i błotem sięgającym aż po szyby, przeszukał cały parking. Bowers zeznał, że widział go około ośmiu minut przed zamachem, gdy zatrzymał się tuż „nad miejscem gdzie doszło do zamachu”^[7]. Zauważył również dwóch nieznajomych mężczyzn stojących na szczycie trawiastego pagórka na skraju parkingu, w odległości 3–4,5 metra od siebie („jeden mężczyzna, w średnim lub nieco starszym wieku, dość krępy, w białej koszuli i dość ciemnych spodniach. Drugi, młodszy mężczyzna, około dwudziestki, w kraciastej koszuli i płaszczu lub kurtce”). Obaj zwróceni byli w stronę ulic Elm i Houston, skąd nadjeżdżała prezydencka kawalkada^[7].

Kiedy rozległy się strzały, uwagę Bowersa przykuł obszar, w którym widział dwóch mężczyzn. Zaobserwował „jakieś poruszenie” w tym miejscu, którego nie potrafił zidentyfikować. W tym momencie, jak zeznał, policjant na motocyklu odłączył się od kolumny prezydenckiej i pomknął na szczyt trawiastego pagórka prosto do miejsca, gdzie za palisadą stali dwaj tajemniczy mężczyźni. Policjant zsiadł z motocykla i po chwili odjechał^[7]. Później, w wywiadzie z prawnikiem Markiem Lane’em w filmie dokumentalnym Rush to Judgment, wyjaśnił, że „zamieszanie”, które przykuło jego uwagę, mogło być „błyskiem światła lub dymem”. Jego informacje pokrywają się z tym, co inni świadkowie zamachu zaobserwowali z różnych punktów widzenia^[7].

Rankiem 9 sierpnia 1966 roku Lee Bowers, jadąc samochodem zjechał z drogi i uderzył w przyczółek mostu, trzy kilometry od miasta Midlothian w Teksasie. Zmarł o godzinie 13:00 w szpitalu w Dallas w wyniku odniesionych ran; nie przeprowadzono sekcji zwłok i wkrótce potem został skremowany^[7] i pochowany na cmentarzu Grove Hill Memorial Park^[1]. Lekarz, który jechał karetką z Bowersem, zauważył u niego „dziwny stan szoku”, i że nigdy czegoś takiego nie widział. Wdowa po Bowersie początkowo twierdziła, że ​​śmierć jej męża nie budzi podejrzeń, ale potem w rozmowie z badaczem zamachu na Kennedy’ego zdenerwowała się i powiedziała, że „kazali mu siedzieć cicho”^[7].

W filmie JFK (1991) w reżyserii Olivera Stone’a, w rolę Lee Bowersa wcielił się amerykański aktor Pruitt Taylor Vince^[8].

• Rozmowa Marka Lane’a z Lee Bowersem w filmie Rush to Judgment i sceny z jego postacią w filmie JFK w serwisie YouTube (ang.)
• Zeznanie Lee Bowersa przed komisją Warrena i w filmie JFK Olivera Stone’a. The JFK 100. [dostęp 2026-01-25]. (ang.).