Leksandrówka

Leksandrówka
Aleksandrówka
Ilustracja
Leksandrówka w Nowym Wiśniczu
Kontynent

Europa

Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Lokalizacja

Pogórze Wiśnickie (powiat bocheński i brzeski)

Potok 3 rzędu
Długość 16,2 km
Źródło
Miejsce Połom Duży, w masywie wzgórza Bukowiec
Wysokość

~ok. 372 m n.p.m.

Współrzędne

49°53′07″N 20°27′51″E/49,885278 20,464167[1]

Ujście
Recypient Uszwica
Miejsce

Poręba Spytkowska

Wysokość

228 m n.p.m.

Współrzędne

49°55′37″N 20°35′11″E/49,926944 20,586389[1]

Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „źródło”, natomiast blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „ujście”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „źródło”, powyżej na prawo znajduje się również punkt z opisem „ujście”

Leksandrówka (nazwa oboczna Aleksandrówka[1]) – potok, dopływ rzeki Uszwicy[2]. Ma źródła w miejscowości Połom Duży, spływa przez miejscowości Leksandrowa, Nowy Wiśnicz, Stary Wiśnicz, Kobyle, Uszew i Poręba Spytkowska, w której uchodzi do Uszwicy jako jej lewy dopływ. Następuje to na wysokości 228 m[3].

Leksandrówka jest ciekiem 3 rzędu, ma długość 16,2 km i jest jednym z głównych dopływów Uszwicy[4]. Cała zlewnia znajduje się na Pogórzu Wiśnickim. Najwyżej położone źródła znajdują się na wysokości około 380 m w porośniętym lasem masywie wzgórza Bukowiec. Tylko część źródłowa znajduje się w lesie, pozostała część biegu Leksandrówki znajduje się na obszarach zabudowanych. Zasilana jest przez wiele potoków spływających ze wzgórz Pogórza Wiśnickiego. Większe z nich to: Borowianka, Kobylecki Potok, Kopaliny, dopływ z Wiśnicza Małego, Stara Rzeka[3].

Przypisy

  1. 1 2 3 Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – nazwy obiektów fizjograficznych – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 1 stycznia 2025, identyfikator PRNG: 67016
  2. ↑ Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 136, ISBN 83-239-9607-5.
  3. 1 2 Geoportal. Mapa lotnicza [online] [dostęp 2025-11-09].
  4. ↑ Mapa Geoportalu Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej >> Moduł: Obszary Dorzeczy (wynik wyszukiwania) [online], Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej [dostęp 2017-02-03].