Leonard Nimoy

Leonard Nimoy
Ilustracja
Leonard Nimoy (2011)
Imię i nazwisko

Leonard Simon Nimoy

Data i miejsce urodzenia

26 marca 1931
Boston

Data i miejsce śmierci

27 lutego 2015
Los Angeles

Zawód

aktor, autor, reżyser, fotograf, piosenkarz

Współmałżonek

Sandra Zober
(1954–1987; rozwód)​
Susan Bay
(1989–2015; jego śmierć)

Lata aktywności

1950–2015

Leonard Simon Nimoy (ur. 26 marca 1931 w Bostonie, zm. 27 lutego 2015 w Los Angeles) – amerykański aktor, reżyser, poeta i muzyk. Odtwórca roli Spocka w serialu science fiction Star Trek (1966–1969)[1].

Życiorys

Urodził się w Bostonie w stanie Massachusetts w żydowsko-ukraińskiej rodzinie imigrantów z Zasławia jako syn Dory „Etty” (z domu Spinner) i Maxa Nimoyów, właścicieli zakładu fryzjerskiego[2][3]. Miał starszego brata Melvina (1926–2022)[4]. Dorastał w czynszowej kamienicy.

Od ósmego roku życia występował w przedstawieniach amatorskich: Jaś i Małgosia (1939)[3], Obudź się i śpiewaj! w Elizabeth Peabody Playhouse w Bostonie (1948)[3], Człowiek, który nienawidził Boga (1948)[3], O Tobie śpiewam (1948)[3], Dobra Nowina (1948)[3], Iluminacja (1949)[3], Pamiętam mamę (1949)[3], Doktor Faustus w Orchard Gables Repertory Theatre w Los Angeles (1950)[3], Trzej muszkieterowie (1950)[3], Orchard Gables (1950)[3], Stalag 17 w Pasadena Playhouse w Pasadena w Kalifornii (1951)[3] i Trudno być Żydem (1953)[3]. Nimoy uczęszczał na zajęcia aktorskie w Boston College, a po przeprowadzce do Los Angeles przeznaczył 600 dolarów – zaoszczędzonych na sprzedaży odkurzaczy – na naukę w Pasadena Playhouse; utrzymywał się, pracując jako bileter w teatrze, taksówkarz oraz osoba obsługująca automaty sprzedające[5].

W latach 1953–1955 służył w United States Army i opuścił w stopniu sierżanta.

Zadebiutował w Hollywood dopiero w wieku 20 lat niewielką rolą szefa w komediodramacie Królowa na jeden dzień (Queen for a Day, 1951). Występował jako baseballista w familijnej screwball comedy sportowej Rhubarb (1951) z Orangeyem i Rayem Millandem. Po dwuletniej służbie w armii amerykańskiej nadal otrzymywał jedynie drobne, często nieujęte w napisach końcowych role, takie jak postać operatora teleksu w horrorze fantastycznonaukowym Atomowe mrówki (Them!, 1954) u boku Jamesa Whitmore’a. W 1955 w Atlanta Theatre Guild w Atlancie wystąpił jako Stanley Kowalski w sztuce Tramwaj zwany pożądaniem[3], a w 1959 w Town and Gown Repertory Theatre w Birmingham zagrał Bricka w spektaklu Kotka na gorącym blaszanym dachu[3].

Grał także gościnnie w popularnych serialach: Bonanza (1960), Rawhide (1961), Strzały w Dodge City (1961–1966), Nietykalni (1962), Szpital miejski (1963), Doktor Kildare (1963) czy Mission: Impossible (1969–1971).

Od 22 stycznia 1965 do 3 czerwca 1969 grał postać Spocka w serialu science fiction NBC Star Trek. Wystąpił również w 8 filmach serii Star Trek powstałych w latach 1979–2013. Dwa z nich sam wyreżyserował.

W 1972 został uhonorowany brązową statuetką Bravo Otto dla najlepszej gwiazdy telewizyjnej, przyznaną przez niemiecki dwutygodnik dla młodzieży „Bravo”[6].

W 1973 zadebiutował na Broadwayu jako Rohde w przedstawieniu Pełne koło[7] w reż. Ottona Premingera. W 1977 powrócił na Broadway w roli Martina Dysarta w Equus Petera Shaffera[7].

16 stycznia 1985 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6651 Hollywood Boulevard[8][9].

W 2014 poinformował, że zdiagnozowano u niego przewlekłą obturacyjną chorobę płuc[10].

27 lutego 2015 zmarł w swoim domu w Los Angeles w następstwie komplikacji związanych z chorobą[11][12].

Na jego cześć jedną z planetoid nazwano (4864) Nimoy[13].

Filmografia

Nimoy jako Spock z Williamem Shatnerem w scenie z serialu Star Trek
Leonard Nimoy we wrześniu 2012

Role filmowe

Role w serialach TV

Role głosowe

Jako reżyser

Opublikowane książki

Przypisy

  1. ↑ Leonard Nimoy. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-06-29]. (ang.).
  2. ↑ Louis du Mort: Leonard Nimoy (1931–2015). Find a Grave. [dostęp 2026-06-29]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Leonard Nimoy Biography (1931–2015). Film Reference. [dostęp 2026-06-29]. (ang.).
  4. ↑ Melvin Nimoy (1926–2022). Find a Grave. [dostęp 2026-06-29]. (ang.).
  5. ↑ Digby Diehl, Girls All Want To Touch The Ears, „The New York Times”, 25 sierpnia 1968 [dostęp 2026-06-29] (ang.).
  6. ↑ Bravo Otto 1972. Bravo Archiv. [dostęp 2026-06-29]. (niem.).
  7. 1 2 Leonard Nimoy. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-06-29]. (ang.).
  8. ↑ Leonard Nimoy. Walk of Fame. [dostęp 2026-06-29]. (ang.).
  9. ↑ David Ferrell, Hollywood Star Walk: Leonard Nimoy, Actor, Singer, Writer, „Los Angeles Times”, 11 lutego 2010 [dostęp 2026-06-29] (ang.).
  10. ↑ Leonard Nimoy cierpi na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. s. film.onet.pl. [dostęp 2014-02-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-25)].
  11. ↑ Actor Nimoy 'Spock' dies at 83. BBC News, 2015-02-27. [dostęp 2015-02-27]. (ang.).
  12. ↑ Steve Chawkins, Leonard Nimoy dies at 83; ‘Star Trek’s’ transcendent alien Mr. Spock, „Los Angeles Times”, 27 lutego 2015 [dostęp 2026-06-29] (ang.).
  13. ↑ Bob King: Leonard Nimoy’s Legacy Lives On in the Asteroid Belt. [w:] Universe Today [on-line]. 2015-06-06. [dostęp 2016-08-04]. (ang.).
  14. ↑ "Futurama" Space Pilot 3000 (TV Episode 1999) – IMDb. [dostęp 2023-08-31].
  15. ↑ Witney Seibold, William Shatner And Leonard Nimoy Threw Futurama's Crew Into Chaos [online], /Film, 15 sierpnia 2022 [dostęp 2023-08-31] (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.