Leopold Szerauc
| Data i miejsce urodzenia |
18 czerwca 1887 | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
23 kwietnia 1943 | ||||||||||
| Wzrost |
178 cm | ||||||||||
| Pozycja | |||||||||||
| Kariera seniorska[a] | |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| Odznaczenia | |||||||||||
 | |||||||||||
Leopold Szerauc, właściwie (do 1914 r.) Scherautz (ur. 18 czerwca 1887, zm. 23 kwietnia 1943 w Korzeniowie) – polski inżynier, piłkarz i lekkoatleta.
Życiorys
Urodził się 18 czerwca 1887 r. jako syn Edwarda. Ukończył Szkołę Realną we Lwowie i szkoły inżynierii wiertniczej. Po odbyciu służby w Wojsku Polskim, gdzie awansował do stopnia kapitana rezerwy, wyjechał na Kaukaz, gdzie poznał swoją przyszłą żonę.
Po powrocie do Polski pracował w przemyśle naftowym: w firmach zagranicznych, a następnie niezależnie w okolicach Bolesławia, Jasła i Krosna. Po zdobyciu doświadczenia został jednym z dyrektorów Spółki Naftowej „Pollon” z siedzibą we Lwowie, która zajmowała się wydobyciem ropy i gazu w Dolinie, Borysławiu, Frankowie, Równem i w Stróżach oraz dyrektorem kopalń Państwowej Fabryki Olejów Mineralnych „Polmin” w Drohobyczu. Razem z inż. Mieczysławem Mrazkiem (1893–1977) skonstruował i zbudował żurawie wiertnicze przewoźne typu SM-2. Równolegle pełnił funkcję członka Wydziału Krajowego Towarzystwa Naftowego[1].
Od 1917 r. żonaty z Wandą z Urbanowiczów (1896–1973), z którą miał dwóch synów: Edwarda i Jerzego (1922–1982). Na przełomie 1936/1937 r. wraz z żoną kupili majątek Korzeniów. Pochowany przy kapliczce na cmentarzu historycznym w Korzeniowie[2].
Kariera sportowa
W młodości był wszechstronnym sportowcem, tj. piłkarzem i lekkoatletą: chodziarzem, biegaczem przełajowym[3.1], biegaczem przeszkodowym[3.2] i tyczkarzem[3.3][3.4], reprezentującym (pod różnymi nazwami) klub Czarni Lwów[3.5][3.2][3.6][3.7][3.8], którego był współzałożycielem, zawodnikiem i działaczem. Niemniej, w pierwszym roku startów w zawodach lekkoatletycznych (1906) występował również jako zawodnik Pogoni Lwów.
4 października 1907 r. we Lwowie ukończył chód na 50 kilometrów z czasem 5:53:18,0[3.8]. 12 grudnia 1921 r. Polski Związek Lekkiej Atletyki zatwierdził ten wynik jako pierwszy rekord Polski w tej konkurencji[3.8].
4 czerwca 1908 r. wziął udział w chodzie na 70 kilometrów (ze Stryja do Lwowa), zajmując 2. miejsce z czasem 9:26:00 (zwyciężył Tadeusz Kuchar z rezultatem 9:01:30)[3.6].
Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1937)[4]
Przypisy
- ↑ Sprawozdanie z działalności Krajowego Towarzystwa Naftowego za r. 1929. „Przemysł Naftowy”. Rok V, Z. 7, s. 156, 10 kwietnia 1930. Lwów: Krajowe Towarzystwo Naftowe we Lwowie. [dostęp 2021-06-23].
- ↑ Zabytki regionu [online], fundacja-hereditas.pl [dostęp 2021-06-23].
- Stanisław Zaborniak: Lekkoatletyka na ziemiach polskich w latach 1867–1918. Rzeszów: 2004. ISBN 83-92-0354-4-5.
- ↑ M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 411 (ISAP) „za zasługi na polu pracy zawodowej w przemyśle”.
Bibliografia
- Henryk Kurzyński: Indeks polskich lekkoatletów startujących w latach 1920-1939. Komisja Statystyczna PZLA, 2025.