Leopold Tajner

Leopold Tajner
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

15 maja 1921
Roztropice

Data i miejsce śmierci

24 lutego 1993
Wisła

Klub

KS Watra Cieszyn (1946–1949)
Budowlani Goleszów (1950–1952)

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego”

Leopold Tajner (ur. 15 maja 1921 w Roztropicach, zm. 24 lutego 1993 w Wiśle) – polski skoczek narciarski, kombinator norweski, biegacz narciarski, trener. Inicjator budowy wielu skoczni.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Franciszka, Austriaka z okolic Ramsau i Franciszki Lens, córki austriackiego żandarma Franza Theinera. Miał dziewięcioro rodzeństwa, czwórka zmarła w dzieciństwie[1]. Brat m.in. Władysława, olimpijczyka, a także Alojzego i Jana. W 1952 r. wziął ślub z Heleną z domu Madeja[2] (1923–2019). Miał czworo dzieci, trzy córki: Aldonę, Jolantę i Barbarę oraz syna Apoloniusza.

Zmarł 24 lutego 1993 r. w Wiśle, pochowany na cmentarzu komunalnym (sektor 5-1-22_23)[3].

Przebieg kariery zawodniczej

Jako dziecko pracował w kamieniołomie, aby zarobić na swoje pierwsze narty[4]. Skakał na skoczni w Goleszowie. Wygrał konkurs w skokach o puchar dyrektora goleszowskiej cementowni. Został mistrzem Śląska juniorów w skokach[1]. W 1935 r. ukończył szkołę podstawową. Znalazł zatrudnienie jako pomocnik mechanika lotniczego[4]. Zdobył uprawnienia pilota oblatywacza szybowców, ukończył kurs lotów holowanych i akrobacji lotniczej. Zimą brał udział w zgrupowaniach Śląskiego Okręgowego Związku Narciarskiego, startując w zawodach. Zaczął też uczęszczać do technikum lotniczego w Katowicach, lecz wybuch wojny przerwał edukację. Przez trzy lata był robotnikiem przymusowym w okolicach Oberstdorfu, gdzie pracował przy torach kolejowych, a następnie, jako Ślązak, został siłą wcielony do armii niemieckiej, gdzie pracował w roli mechanika samolotowego. Był m.in. we Francji, Afryce i Ukrainie podczas walk na froncie wschodnim[4].

Po wojnie nadal zajmował się narciarstwem i szybownictwem. Pracował jako instruktor w Szkole Szybowcowej Ligi Lotniczej na Górze Chełm. Trenował swojego młodszego brata, Władysława. Sam startował w kombinacji norweskiej[2]. W lutym 1946 r. zwyciężył w pierwszych ogólnopolskich zawodach narciarskich Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego (OM TUR) odbywających się w Zieleńcu[5]. W 1948 r. reprezentował Polskę na igrzyskach w Sankt Moritz. Zajął 34. miejsce w kombinacji (w biegu był 35. z czasem 1:38:45.0 i notą 126,0 pkt. oraz 20. w skokach – 61,5 m, 58 m i 55 m z notą 195,5 pkt.) i 76. w biegu na 18 km[1]. Na olimpiadę pojechał w mundurze amerykańskiego oficera, gdyż nie miał własnego, reprezentacyjnego ubrania. Przed powrotem do domu wygrał konkurs skoków w Szpindlerowym Młynie[2]. Pokonał skoczków z Norwegii, Szwecji i Czechosłowacji, m.in. Asbjørna Ruuda. W pierwszej serii, w trudnych warunkach, uzyskał 79 metrów i zdobył Wielką Nagrodę Czechosłowacji[1]. W drugiej serii wylądował w tym samym miejscu. Został wicemistrzem Polski w skokach (1949) i w kombinacji (1950). W 1950 r. wygrał międzynarodowy konkurs skoków w Oberhofie. 11 marca 1951 r. zajął drugie miejsce w zawodach skoków na Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny[6]. W 1952 r. w Oslo był na 39. miejscu w skokach na olimpiadzie (skoki na 57 m i 56,5 m z notą 178,0 pkt.). Wystąpił z kontuzją, gdyż podczas treningu zwichnął nogę w kolanie[2]. W 1960 r. swym skokiem otworzył skocznię w Nydku w Czechosłowacji. Po licznych operacjach plastyki ścięgien obu kolan zakończył karierę narciarską.

Praca trenerska

Tajner ukończył kursy szkoleniowe i został trenerem klasy mistrzowskiej. Dzięki niemu zamontowano oświetlenie na skoczni w Goleszowie. Brał też udział w budowie ok. 10 skoczni, boiska do gier sportowych, urządzeń lekkoatletycznych i biegowego toru igelitowego[2]. Wybudował trzy skocznie w Goleszowie, które zostały pokryte igelitem w latach 60. Dwie z nich istnieją do dzisiaj. Był też inicjatorem budowy skoczni w Wiśle-Centrum. Na wzór norweski włączył do treningu zawodników skoki do wody. Uczył ich także skoków na słomę (później używał drabinek i płótna, a także mat kokosowych i słomy ryżowej) i na stalowej linie. Celem tego rodzaju treningów skoczków było opanowanie podstawowych elementów: dojazdu, odbicia i lądowania[7]. Pracował w Olimpii Goleszów, Górniku Koniaków i ROW Rybnik. W latach 90. zrezygnował z działalności trenerskiej. Wychował setki skoczków, kombinatorów i biegaczy narciarskich[8]. Za swój wkład w narciarstwo otrzymał wiele odznaczeń i nagród państwowych, m.in. tytuł Mistrza Sportu, Złotą Odznakę PZN, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznakę „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego”, Odznakę „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”, Medale 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką „Zasłużony Działacz Sportu Związkowego” i inne[8].

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

1948 Szwajcaria Sankt Moritz – 34. miejsce (w kombinacji norweskiej), 76. miejsce (w biegu na 18 km)
1952 Norwegia Oslo – 39. miejsce (w skokach)

Starty L. Tajnera w kombinacji na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Dyscyplina/konkurencja Wynik Strata Zwycięzca
34. 31 stycznia – 2 lutego 1948 Szwajcaria Sankt Moritz kombinacja norweska
skoki
+ bieg na 18 km		 321,50 pkt. 127,30 pkt. Heikki Hasu

Starty L. Tajnera w biegach na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Dyscyplina Czas Strata Zwycięzca
76. 31 stycznia 1948 Szwajcaria Sankt Moritz bieg na 18 km 1:38:45,0 0:24:55,0 Martin Lundström

Starty L. Tajnera w skokach na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
39. 24 lutego 1952 Norwegia Oslo Holmenkollen indywid. 57,0 m 56,5 m 178,0 pkt 48,0 pkt Arnfinn Bergmann

Sukcesy krajowe

  • wicemistrz Polski w skokach: 1949[9]
  • wicemistrz Polski w kombinacji: 1950
  • brązowy medalista mistrzostw Polski w skokach: 1951[9].

Sukcesy zagraniczne

  • Wielka Nagroda Czechosłowacji: 1948.

Upamiętnienie

Od początku lat dwutysięcznych rozgrywane są zawody w skokach narciarskich dla dzieci i młodzieży będące memoriałem imienia Leopolda Tajnera oraz od 2013 r. również memoriałem jego brata Władysława[10][11][12].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Tajner Leopold (1921–1993). PKOl.pl. [dostęp 2012-01-06].
  2. 1 2 3 4 5 Szatkowski 2003 ↓, s. 3.
  3. ↑ Cmentarz Komunalny [online], wisla.grobonet.com [dostęp 2026-07-12].
  4. 1 2 3 Szatkowski 2003 ↓, s. 2.
  5. ↑ Tomasz Rzeczycki. Początki polskiej turystyki i narciarstwa w Zieleńcu. „Gazeta Górska”. R. XXXII (nr 3 (127) 2024), s. 20-25. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie. ISSN 1231-7101. (pol.).
  6. ↑ Dziennik Polski. 1951, nr 71 (2198), 12.03.1951. mbc.malopolska.pl.
  7. ↑ Szatkowski 2003 ↓, s. 4.
  8. 1 2 Szatkowski 2003 ↓, s. 6.
  9. 1 2 Wyniki Mistrzostw Polski – 1920–2002. Skijumping.pl. [dostęp 2012-01-06].
  10. ↑ Głos Ziemi Cieszyńskiej, 2002, Nry 1-51/52, „Głos Ziemi Cieszyńskiej” (19), 10 maja 2002, s. 19 [dostęp 2025-08-27] (pol.).
  11. ↑ Głos Ziemi Cieszyńskiej, 2003, Nry 1-51/52, „Głos Ziemi Cieszyńskiej” (19), 9 maja 2003, s. 19 [dostęp 2025-08-27] (pol.).
  12. ↑ OLZA / Sport w Regionie - MEMORIAŁ IM. LEOPOLDA I WŁADYSŁAWA TAJNERÓW. 2013-05-04. [dostęp 2025-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-24)].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.