Leopold von Buch

Leopold von Buch

Data urodzenia	26 kwietnia 1774
Data i miejsce śmierci	4 marca 1853 Berlin
Zawód, zajęcie	geolog, paleontolog
Alma Mater	Wyższa Szkoła Górnicza we Freibergu Uniwersytet w Getyndze
Odznaczenia

Christian Leopold von Buch (ur. 26 kwietnia 1774 w części miasta Stolpe w Angermünde, zm. 4 marca 1853 w Berlinie) – niemiecki geolog, wulkanolog i paleontolog.

Von Buch pochodził z brandenburskiej starej rodziny szlacheckiej von Buch, która posiadała majątki na północ od Berlina i w Marchii Wkrzańskiej. Jego ojcem był pruski poseł Adolf Friedrich von Buch (1733–1811), a matką żona Adolfa, Charlotte Philippine Juliane z domu von Arnim-Suckow (1746–1810).

W latach 1790–1793 studiował w Wyższej Szkole Górniczej we Freibergu pod kierunkiem Abrahama G. Wernera, a następnie w latach 1793–1796 na Uniwersytecie w Getyndze. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli plutonizmu, zwolennik katastrofizmu.

W swojej pracy z 1819 mówiącej o Wyspach Kanaryjskich wyraził pogląd, że wszystkie szczyty górskie zostały wypiętrzone przez magmę, która podnosząc się wywierała nacisk na skorupę ziemską. W 1826 wykonał pierwszą geognostyczną mapę Niemiec. Wniósł duży wkład do naukowego wydzielenia systemu jurajskiego. Od 1832 był członkiem Petersburskiej Akademii Nauk, a od 1840 członkiem Francuskiej Akademii Nauk^[1].

Jako paleontolog i prekursor myśli ewolucyjnej wniósł zasługi badając skamieniałości mięczaków mioceńskich z Wołynia oraz paleozoiczne skamieniałości z Dolnego Śląska. W 1798 napisał pracę nt. geologii Karkonoszy). W 1838 opisał dewońskie i karbońskie amonity z Dzikowca. Był też prekursorem idei specjacji allopatrycznej.

• W 1808 roku został wybrany na członka korespondenta, a w 1820 roku na członka zagranicznego Bawarskiej Akademii Nauk.^[2]
• W 1815 został członkiem korespondencyjnym Académie des sciences.
• W 1818 wybrano go na członka Towarzystwa Naukowego Leopoldina.
• W 1820 został wybrany na członka Royal Society of Edinburgh.
• w 1842 otrzymał Pour le Mérite za Naukę i Sztukę^[3]
• W 1905 uhonorowano go tablicą pamiątkową w Getyndze, odnowioną w 1953 roku.