Leszek Baraniecki
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk geograficznych | |
| Specjalność: geografia kultur, geografia polityczna, geografia regionalna, teledetekcja | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1960 |
| Habilitacja |
1967 |
| Profesura |
1995 |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
 | |
Leszek Baraniecki (ur. 21 listopada 1926 w Warszawie, zm. 21 lutego 2007 we Wrocławiu[1]) – polski geograf, geomorfolog, profesor w Zakładzie Geografii Regionalnej i Turystyki Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Wrocławskiego.
Życiorys
Dzieciństwo spędził we Lwowie, gdzie w roku 1939 ukończył szkołę powszechną, następnie podjął naukę w gimnazjum w Warszawie, którą musiał przerwać ze względu na wybuch wojny. W roku 1940 został zesłany wraz z rodziną w głąb ZSRR, do obwodu archangielskiego, gdzie przebywał do roku 1944. Po powrocie do kraju kontynuował naukę, egzamin maturalny złożył w roku 1947 w liceum w Prudniku. W roku 1948 rozpoczął studia geograficzne na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1952 roku obronił pracę magisterską pt. Plejstoceńskie zmiany hydrograficzne w dorzeczu Bystrzycy Dusznickiej. Po ukończeniu studiów przez pięć lat do 1957 roku pracował jako asystent w Muzeum Ziemi PAN w Warszawie. Od 1957 roku do przejścia na emeryturę pracował w Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Wrocławskiego (od roku 1999 nosi nazwę – Instytut Geografii i Rozwoju Regionalnego). W 1960 obronił pracę doktorską pt. Gliny peryglacjalne na przedpolu Sudetów. Habilitował się w 1967 po kolokwium habilitacyjnym, na którym przedstawił pracę pt. Morfologia i dynamika podwodnych osadów piaszczystych polskiego wybrzeża Bałtyku na podstawie analizy zdjęć lotniczych[2]. Od 1965 roku do 1985 roku był zatrudniony na stanowisku docenta, a od 1985 roku na stanowisku profesora nadzwyczajnego[3]. W 1988 stypendysta Fulbrighta na Portland State University (USA)[4]. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał 1 marca 1995 roku[3]. 30 września 1997 roku przeszedł na emeryturę, jednak nadal prowadził zajęcia dydaktyczne w instytucie do roku 2001[5].
Profesor Leszek Baraniecki był geografem o szerokim horyzoncie zainteresowań naukowych. Początkowo jego zainteresowania koncentrowały się wokół geomorfologii i sedymentacji osadów czwartorzędowych, później także interpretacji zdjęć lotniczych w geografii, geografii kultur, geografii turyzmu, dydaktyki geografii i geografii regionalnej świata, ze szczególnym uwzględnieniem geografii Ameryki Północnej. Jest autorem ponad stu publikacji naukowych, w czasie swojej kariery naukowej promował przeszło 150 magistrów i 12 doktorów[6].
Członek Polskiego Towarzystwa Geologicznego[7].
Za swoją pracę otrzymał Złoty Krzyż Zasługi (1979) oraz Nagrodę II st. Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1981)[3].
Zmarł 21 lutego 2007 roku. Został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu[3].
Przypisy
- ↑ Parafiniuk J., 2025: Baraniecki Leszek. W: Parafiniuk J. (red.): Słownik biograficzny geologów polskich. Polska Akademia Umiejętności, Kraków, strona 21. ISBN 978-83-7676-381-1
- ↑ Parafiniuk 2025, s. 21
- 1 2 3 4 Leszek Baraniecki (21 XI 1926 – 21 II 2007). „Przegląd Uniwersytecki”, pismo informacyjne Uniwersytetu Wrocławskiego, 3/2007, s. 27
- ↑ Leszek Baraniecki | Fulbright Scholar Program [online], fulbrightscholars.org [dostęp 2024-08-06].
- ↑ Parafiniuk 2025, s. 21
- ↑ Parafiniuk 2025, s. 21
- ↑ Lista członków Polskiego Towarzystwa Geologicznego, stan na 31 stycznia 1971, Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego Tom XL-1970, Zeszyt 3-4, Kraków 1971
Linki zewnętrzne
- Prof. dr hab. Leszek Baraniecki, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2024-06-05].