Leszek Bubel

Syn Karola i Sabiny z domu Tarapata^[1]. Jego ojciec prowadził sklep galanteryjny i stolarnię^[2]. W 1967 Leszek Bubel zamieszkał w Warszawie, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej. W 1976 obronił dyplom czeladniczy, a w 1979 mistrzowski w zawodzie złotniczym jako najmłodszy mistrz w historii polskiego złotnictwa. W tym samym roku uruchomił własną pracownię złotniczą. W 1980 ukończył liceum ogólnokształcące. 4 września 1982 podczas obowiązywania stanu wojennego został internowany, zwolnienie uzyskał 14 września tego samego roku^[1].

W wyborach parlamentarnych w 1991 uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji z ramienia Polskiej Partii Przyjaciół Piwa^[3]. Początkowo pozostawał związany z Polskim Programem Gospodarczym (frakcją Duże Piwo Janusza Rewińskiego), pod koniec kadencji pozostawał posłem niezrzeszonym^[3]. Został prezydentem PPPP, która jednak nie prowadziła po 1993 aktywniejszej działalności. Następnie powołał zarejestrowaną w 1995 partię Forum Walki z Bezprawiem, występującą z postulatem powszechnej amnestii, jednak i ta organizacja nie rozwinęła szerszej działalności.

Jako kandydat FWzB wystartował w wyborach prezydenckich w 1995, uzyskując w pierwszej turze 6825 głosów (0,04% poparcia) i zajmując tym samym ostatnie (13.) miejsce^[4].

W 2004 stanął na czele dwóch nowych partii: Polskiej Partii Narodowej i jednego z licznie rejestrowanych po 1989 Stronnictw Narodowych. W tym samym roku z ramienia PPN kandydował w wyborach uzupełniających do Senatu w okręgu katowickim, w których uzyskał 167 głosów^[5].

Zgłosił także swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich w 2005 jako przedstawiciel Polskiej Partii Narodowej. Poparły go Narodowy Front Walki Młodych, a także kierowane przez niego Polskie Stowarzyszenie Nie dla Unii Europejskiej oraz Stowarzyszenie Przeciwko Antypolonizmowi. Jego komitet wyborczy został zarejestrowany 20 czerwca. W głosowaniu uzyskał 18 828 głosów (0,13%), co dało mu 10. miejsce spośród 12 kandydatów. W ówczesnych wyborach parlamentarnych otwierał również listę PPN do Sejmu w okręgu siedleckim (partia przy rejestracji list we wszystkich okręgach uzyskała 0,29% głosów w skali kraju)^[6].

W 2014 PPN została wykreślona z ewidencji partii politycznych. W wyborach parlamentarnych w 2015 Leszek Bubel został początkowo zarejestrowany jako kandydat KWW Zbigniewa Stonogi do Senatu w okręgu szczecińskim (reprezentując SN), jednak tamtejsza lista kandydatów komitetu została wyrejestrowana^[7]. W 2019 był niezależnym kandydatem do Senatu X kadencji^[8].

Zajął się działalnością wydawniczą, deklarując wydanie około tysiąca książek, w tym pięćdziesięciu swojego autorstwa^[9].

Wydawca takich pism jak: „Tylko Polska”, „Polonia. Pismo Patriotyczne”, „Miesięcznik Narodowy”, „Kwartalnik Narodowy”, „Super Detektyw”, „Supertygrys”, „Tajemnice Świata”, „Samoobrona. Gazeta Ogólnopolska”^[10], „ABC Humoru”, „Szybki Kontakt”, „Ściśle Tajne”, „Poradnik Turystyczny”^[11].

Na początku 2008 na portalu YouTube zamieścił nagraną przez siebie piosenką „Longinus Zerwimycka”, która wywołała liczne protesty. Jednocześnie zapoczątkowała jego działalność muzyczną pod szyldem Bubel Band; płyty tego zespołu zamieszczano jako dodatki do redagowanych przez Leszka Bubla czasopism.

Oskarżany przez różne środowiska o szerzenie rasizmu, antysemityzmu^[12][13], znieważanie religii, tożsamości kulturowej Żydów i ich samych jako narodu, oraz o nakłanianie czytelników do czynnej, wrogiej postawy wobec przedstawicieli społeczności żydowskiej^[14].

Obiektem krytyki są m.in. publikacje Jak rozpoznać Żyda, Prawda o żydowskich mordach rytualnych, Polsko-żydowska wojna o krzyże. W tej ostatniej Leszek Bubel używał określeń: „obrzezano im mózgi” (o studentach, którzy złożyli pozew przeciwko księdzu Henrykowi Jankowskiemu), „pejsaty paplament” (o Sejmie III kadencji), „podstępne jest żydowskie nasienie”^[15].

Sam Leszek Bubel w wywiadach określał siebie jako „naczelnego antysemitę RP”^[16].

W październiku 2005 Sąd Rejonowy dla Warszawy-Pragi uznał go za winnego znieważenia Żydów, a odstępując od wymierzenia kary, zastosował środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 2,5 tys. zł na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża. W lutym 2006 warszawski Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok, skazując Leszka Bubla na karę grzywny w wymiarze 5 tys. zł^[16].