Leszek Grzybowski
| Data i miejsce urodzenia |
10 kwietnia 1945 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
19 lutego 2018 |
| Kierownik Kancelarii Sekretariatu KC PZPR | |
| Okres |
od 1989 |
| Przynależność polityczna |
Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Poprzednik | |
Leszek Grzybowski (ur. 10 kwietnia 1945, zm. 19 lutego 2018[1]) – funkcjonariusz i działacz partyjny, dr nauk politycznych, ekonomista, przedsiębiorca.
Był zatrudniony w KC PZPR, m.in. jako kierownik Biura ds. Kontroli i Rewizji Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR (1986–1989), zastępca kierownika Wydziału Ideologicznego KC (1989) i ostatni kierownik Kancelarii Sekretariatu KC (1989–1990), zajmując tym samym funkcję najbardziej zaufanego funkcjonariusza ówczesnego I sekretarza KC PZPR Mieczysława Rakowskiego w centralnym aparacie wykonawczym PZPR[2]. Uczestniczył ze strony władz w rozmowach w Magdalence. Należał do zespołu redakcyjnego miesięcznika „Dziś”[3].
Działalność partyjna
Działalność polityczna Leszka Grzybowskiego była ściśle związana z aparatem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w którym od końca lat 70. zajmował kolejne, coraz bardziej odpowiedzialne stanowiska. Karierę partyjną rozpoczął w Wydziale Pracy Ideowo-Wychowawczej KC PZPR – komórce odpowiedzialnej za kształtowanie linii ideologicznej, kontrolę nad przekazem propagandowym oraz nadzór nad działalnością organizacji społeczno-politycznych. Pracował tam jako inspektor (1978–1979), a następnie jako starszy inspektor (1979–1981), zajmując się m.in. przygotowywaniem analiz, materiałów instruktażowych oraz monitorowaniem realizacji wytycznych KC w terenie.[4]
W połowie lat 80. awansował do Biura Centralnej Komisji Rewizyjnej KC PZPR, gdzie w latach 1985–1986 pełnił funkcję zastępcy kierownika. Komisja ta odpowiadała za kontrolę działalności organizacyjnej, finansowej oraz kadrowej struktur partyjnych, a także za wyjaśnianie nadużyć i nieprawidłowości w jednostkach podległych PZPR. Funkcja ta stanowiła jedno z kluczowych stanowisk w pionie nadzoru wewnętrznego partii.[4]
W latach 1986–1989 Grzybowski kierował Biurem ds. Kontroli i Rewizji Centralnej Komisji Kontrolno- Rewizyjnej PZPR – organu, który miał szczególne znaczenie w okresie narastającego kryzysu politycznego i społecznego. Do jego obowiązków należało m.in. koordynowanie kontroli problemowych, analiza nieprawidłowości w strukturach partyjnych, a także przygotowywanie raportów dla kierownictwa KC. W tym czasie współpracował także z innymi wydziałami odpowiedzialnymi za kwestie ideologiczne i organizacyjne.[4]
W 1989 roku powierzono mu funkcję zastępcy kierownika Wydziału Ideologicznego KC PZPR – jednej z najbardziej wpływowych komórek aparatu partyjnego, odpowiedzialnej za kształtowanie polityki informacyjnej, analizowanie nastrojów społecznych oraz koordynację działań propagandowych partii. Stanowisko to wiązało się z wysokim poziomem zaufania ze strony kierownictwa KC.
Jesienią 1989 roku, w okresie intensywnych zmian politycznych, Grzybowski objął funkcję kierownika Kancelarii Sekretariatu KC PZPR. Odpowiadał wówczas za organizację pracy Sekretariatu, obieg dokumentów, przygotowanie materiałów dla najwyższego kierownictwa partyjnego oraz koordynację kontaktów między wydziałami aparatu centralnego. Jako kierownik Kancelarii był jedną z najbliższych osób współpracujących z I sekretarzem KC PZPR, Mieczysławem Rakowskim. Jego poprzednikiem na tym stanowisku był Bogusław Kołodziejczak, a funkcja przestała istnieć po formalnym rozwiązaniu PZPR w styczniu 1990 roku.[5]
Pełniąc funkcje kierownicze w aparacie partyjnym, uczestniczył również ze strony władz w rozmowach w Magdalence, które stanowiły część procesu negocjacji między przedstawicielami rządu PRL i opozycji demokratycznej w 1989 roku.
Funkcje pełnione w strukturach PZPR
| Funkcja | Jednostka organizacyjna | Lata pełnienia |
|---|---|---|
| Inspektor | Wydział Pracy Ideowo-Wychowawczej KC PZPR | 1978–1979[4] |
| Starszy inspektor | Wydział Pracy Ideowo-Wychowawczej KC PZPR | 1979–1981[4] |
| Zastępca kierownika | Biuro Centralnej Komisji Rewizyjnej KC PZPR | 1985–1986[4] |
| Kierownik Biura ds. Kontroli i Rewizji | Centralna Komisja Kontrolno-Rewizyjna PZPR | 1986–1989[4] |
| Zastępca kierownika | Wydział Ideologiczny KC PZPR | 1989[4] |
| Kierownik | Kancelaria Sekretariatu KC PZPR | 1989–1990[6] |
Kariera naukowa
Leszek Grzybowski był doktorem nauk politycznych. W swojej działalności badawczej zajmował się funkcjonowaniem struktur partyjnych, polityką wewnętrzną PRL oraz przemianami ustrojowymi po 1989 roku. Współpracował z zespołami analitycznymi zajmującymi się badaniem funkcjonowania aparatu politycznego oraz przygotowywał materiały dotyczące procesu decyzyjnego w państwie.
Jest autorem publikacji „Milczenie ideologów”, opracowanej przy współpracy z Biblioteką Sejmową, w której analizował ideologiczne i strukturalne uwarunkowania funkcjonowania aparatu PZPR.[7]
Był członkiem zespołu redakcyjnego miesięcznika „Dziś. Przegląd Społeczny”, gdzie publikował teksty dotyczące przemian społecznych, medialnych i politycznych w III RP._[8]
Działalność gospodarcza i inwestycyjna po 1990 roku
Po zakończeniu kariery politycznej Leszek Grzybowski prowadził działalność gospodarczą jako prezes spółki Kolgard ITC Ltd, działającej w sektorze paliwowym.[9] Firma realizowała szereg projektów inwestycyjnych, w tym przedsięwzięcia infrastrukturalne.
Jednym z najbardziej rozpoznawalnych projektów było przejęcie dawnej rządowej rezydencji „Dyrektorówka” w Krynicy-Zdroju, którą planowano przekształcić w nowoczesny hotel i ośrodek sanatoryjno-rehabilitacyjny dla ponad 160 gości. Projekt zakładał m.in. budowę infrastruktury wypoczynkowej, basenu oraz zaplecza medycznego.[9]
Grzybowski angażował się również w działalność filantropijną: fundował komputery i obiady dla uczniów, stawiał stypendia dla studentów, a także udostępniał swoją kolekcję sztuki na rzecz instytucji kultury. W wypowiedziach podkreślał, że dzielenie się zasobami jest moralnym obowiązkiem osób odnoszących sukces zawodowy.[10]
Życie prywatne
Leszek Grzybowski był mężem Danuty Grzybowskiej, z którą miał dwoje dzieci: Iwonę Mojsę-Grzybowską oraz Tomasza Grzybowskiego. Jego rodzina wspierała go w sprawach organizacyjnych i gospodarczych związanych z prowadzoną działalnością po 1990 roku.
Dane z rejestrów przedsiębiorstw wskazują, że Iwona Mojsa-Grzybowska oraz Tomasz Michał Grzybowski pojawią się w dokumentach spółek powiązanych z działalnością gospodarczą Grzybowskiego, co sugeruje ich zaangażowanie i pomoc w funkcjonowaniu przedsięwzięć rodzinnych.[11]
Leszek Grzybowski był także dziadkiem dwojga wnuków: Oliwii Mojsy oraz Maksymiliana Mojsy.[11]
Przypisy
- ↑ Nekrolog.
- ↑ Janowski i Kochański 2000 ↓, s. 106.
- ↑ Krzysztof Wasilewski, „Dziś. Przegląd Społeczny” jako źródło informacji o transformacji systemowej w Polsce (1990–2008) w: „Rocznik Bibliologiczno-Prasoznawczy” tom 4/15, zeszyt 2, Kielce 2012.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Leszek Grzybowski – biogram. IPN. (pol.).
- ↑ Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański: Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR 1948–1990, ISP PAN, Warszawa 2000, s. 106.
- ↑ Janowski & Kochański 2000, s.106
- ↑ Milczenie ideologów. Biblioteka Sejmowa. (pol.).
- ↑ Krzysztof Wasilewski, Dziś. Przegląd Społeczny..., 2012.
- 1 2 Hotel w miejsce ruin. Dziennik Polski. (pol.).
- ↑ Filantropia – złoty interes dla wszystkich. Onet. (pol.).
- 1 2 Petroterm Oil – dane rejestrowe. rejestr.io. (pol.).
Bibliografia
- Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański: Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR, 1948–1990. Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN, 2000. ISBN 83-88490-03-6.
- Leszek Grzybowski: Milczenie ideologów. Biblioteka Sejmowa. (pol.).
- Leszek Grzybowski – biogram. Instytut Pamięci Narodowej. (pol.).
- Hotel za dwa lata?. Dziennik Polski, 2001. (pol.).
- Hotel w miejsce ruin. Dziennik Polski, 2002. (pol.).
- Filantropia – złoty interes dla wszystkich. Onet. (pol.).