Leszek Kasprzyk
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
28 lutego 1925 |
| Data i miejsce śmierci |
24 września 2018 |
| Profesor nauk ekonomicznych | |
| Specjalność: administracja organizacjami międzynarodowymi, marketing, międzynarodowe stosunki gospodarcze | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1958 |
| Habilitacja |
1962 |
| Profesura |
10 lutego 1978 |
| Doktor honoris causa Akademia Ekonomicznej w Krakowie – 1994 | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Instytut | |
| Stanowisko |
profesor zwyczajny od 1980 |
| Odznaczenia | |
     | |
Leszek Michał Kasprzyk (ur. 28 lutego 1925 w Kowlu, zm. 24 września 2018 w Warszawie) – polski ekonomista, badacz stosunków międzynarodowych, profesor nauk ekonomicznych (1978).
Życiorys
Urodził się w rodzinie Adolfa (1896–1973) i Władysławy (1895–1979) Kasprzyków[1][2]. Podczas II wojny światowej, w latach 1940–1943 uczęszczał do Szkoły Przemysłowej oraz Szkoły Handlowej (wyższego stopnia), następnie od 1943 do 1944 pracował jako robotnik leśny w nadleśnictwie w Jedlinie[1].
W 1946 rozpoczął studia na Wydziale Konsularnym Akademii Handlowej w Krakowie (od 1950 Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Krakowie). Równocześnie studiował na Wydziale Prawa oraz w Szkole Nauk Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1947–1948 był członkiem Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, a od 1948 do 1950 Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej[1].
W latach 1950–1954 był kolejno asystentem, starszym asystentem i adiunktem przy Katedrze Nauki o Państwie i Prawie, a następnie Podstaw Marksizmu-Leninizmu oraz Filozofii WSE w Krakowie. Od 5 listopada 1951 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pełnił m.in. funkcję członka Komitetu Uczelnianego PZPR WSE w Krakowie[3]. W 1954 został skierowany na okres 9 miesięcy do pracy w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei. W późniejszym czasie docent we wspomnianej uczelni; w 1958 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych, a w 1962 habilitował się. Kierownik Katedry Filozofii i Zakładu Filozofii i Socjologii (1962–1972), kierownik Punktu Konsultacyjnego w Lublinie (1959–1962). W latach 1964–1968 dziekan Wydziału Produkcji i Obrotu Towarowego w WSE[4] oraz kierownik Zakładu Socjologii Politycznej na UJ. W okresie marzec 1968 – wrzesień 1971 był delegowany do pracy w służbie zagranicznej na stanowisko ministra pełnomocnego w Stałym Przedstawicielstwie PRL przy ONZ w Nowym Jorku. Po powrocie do kraju, do 1980 kierował Instytutem Międzynarodowych Stosunków Społeczno-Ekonomicznych w WSE. Uchwałą z 12 lutego 1972 Rada Państwa przyznała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych. Od 1972 do 1974 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki[3]. W okresie od 1 lutego 1975 do 11 września 1980 był zastępcą Sekretarza Wydziału I Nauk Społecznych Polskiej Akademii Nauk. Od 1978 profesor. 29 marca 1980 został zatwierdzony na dyrektora Stacji Naukowej PAN w Paryżu[1].
Założyciel i były dyrektor Instytutu Międzynarodowych Stosunków Społeczno-Ekonomicznych (1973–1980). Był nauczycielem akademickim w Prywatnej Wyższej Szkole Nauk Społecznych, Komputerowych i Medycznych w Warszawie[5].
Jego zainteresowania badawcze obejmowały ekonomiczne aspekty stosunków międzynarodowych. Wypromował co najmniej dziesięcioro doktorów, m.in. Sylwestra Gardockiego[6]. Autor popularnego podręcznika akademickiego Wprowadzenie do filozofii napisanego wraz z Adamem Węgrzeckim.
Zmarł w Warszawie, pochowany 2 października 2018 w grobie rodzinnym na cmentarzu Rakowickim w Krakowie[4] (kwatera XIIB-1-4)[2].
Wybrane publikacje
- Wprowadzenie do filozofii, Warszawa 1970 (współautor Adam Węgrzecki).
- Instytucjonalizacja międzynarodowej współpracy gospodarczej, Wydawnictwa UW, Warszawa 2004.
- Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Wydawnictwa UW, Warszawa 2004.
- Skutki przystąpienia Polski do Unii Celnej, Wydawnictwa UW, Warszawa 2004.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi
- Srebrny Krzyż Zasługi
- Medal 30-lecia Polski Ludowej
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[7]
Nagrody i wyróżnienia
- Nagroda indywidualna III stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za szczególne osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1967)[9]
- tytuł doktora honoris causa Akademii Ekonomicznej w Krakowie (1994)
Przypisy
- 1 2 3 4 Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej [online], katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2026-01-20] [zarchiwizowane z adresu 2025-02-24] (ang.).
- 1 2 Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych [online], www.zck-krakow.pl [dostęp 2026-01-20].
- 1 2 Informacje w BIP IPN. [dostęp 2022-06-30].
- 1 2 3 Leszek Kasprzyk: Nekrologi [online], www.nekrologi.net [dostęp 2026-01-20].
- ↑ Zasłużeni wykładowcy. pwsbia.edu.pl. [dostęp 2020-04-09].
- ↑ System Wspomagania Wyboru Recenzentów [online], recenzenci.opi.org.pl [dostęp 2019-07-07].
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 125, poz. 1624 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 22 lipca 1955 r. nr 0/1363 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.
- ↑ Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 376. ISBN 83-223-2073-6.
- ↑ KOMUNIKAT o nagrodach Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego przyznanych w 1967 r. pracownikom naukowo-dydaktycznym szkół wyższych za szczególne osiągnięcia Dz. Urz. Min. Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z 30 grudnia 1967 r. Nr A-13, poz. 88 [dostęp 2026-01-12].
Bibliografia
- Sylwetka na stronie ISM UW. pl.ism.uw.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-09-19)].
- Kto jest kim w Polsce, edycja IV (zespół redakcyjny Beata Cynkier i inni), Warszawa 2001, s. 386.
- Filozofia, polityka, stosunki międzynarodowe: księga jubileuszowa na 70-lecie profesora Leszka Kasprzyka, Warszawa: Dom Wydawniczy Elipsa, 1995, ISBN 83-7151-120-5.
- Prof. dr hab. Leszek Kasprzyk, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2019-07-07].
Linki zewnętrzne
- Leszek Kasprzyk – artykuły w bibliotece Polona