Leszek Piotrowski

Leszek Piotrowski

Data i miejsce urodzenia	16 lipca 1938 Rybnik
Data i miejsce śmierci	2 marca 2010 Ciechocinek
Zawód, zajęcie	polityk, prawnik
Alma Mater	Uniwersytet Wrocławski
Stanowisko	senator I i II kadencji (1989–1993), poseł na Sejm III kadencji (1997–2001), wiceminister sprawiedliwości (1997–1999)
Partia	PC, PPChD, Partia Centrum, PSL
Odznaczenia

Leszek Piotrowski (ur. 16 lipca 1938 w Rybniku, zm. 2 marca 2010 w Ciechocinku) – polski prawnik, adwokat, polityk, senator I i II kadencji, poseł na Sejm III kadencji.

Jego ojciec, Władysław Piotrowski był przed wojną adwokatem, a potem oficerem Armii Krajowej i delegatem rządu londyńskiego na Górny Śląsk.

W 1962 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim^[1]. W 1964 zdał egzamin sędziowski, orzekał jako sędzia w Sądzie Powiatowym w Wodzisławiu Śląskim^[1]. Od 1970 wykonywał zawód adwokata^[1]. W PRL bronił opozycjonistów, m.in. Adama Słomkę. W czasie stanu wojennego internowano go do 22 lipca 1982 (przebywał w Katowicach, Strzelcach Opolskich, Uhercach i Rzeszowie Załężu).

W 1988 był współorganizatorem strajków górniczych w Jastrzębiu-Zdroju, uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu.

W latach 1989–1993 zasiadał w Senacie I i II kadencji, uzyskując mandat z ramienia Komitetu Obywatelskiego i Porozumienia Obywatelskiego Centrum z województwa katowickiego^[2]. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję^[3]. Pełnił też mandat posła III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność^[4]. Sprawował funkcję przewodniczącego zarządu wojewódzkiego Porozumienia Centrum w Katowicach^[1]. W latach 1997–1999 z rekomendacji PC był sekretarzem stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka.

Odwołano go z tej funkcji w kwietniu 1999 za wysłanie do premiera listu, w którym skrytykował minister Hannę Suchocką, zarzucając jej m.in. nieudolny nadzór nad prokuraturą i brak efektów śledztwa w sprawie inwigilacji prawicy. Wkrótce w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej” w artykule zatytułowanym Olek, nie podpisuj! apelował do prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego o zawetowanie zmian przepisów w Kodeksie karnym dotyczących pornografii. Na skutek kontrowersyjnych wypowiedzi odszedł z klubu parlamentarnego AWS i Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów.

Praktykował jako adwokat. Był jednym z pełnomocników oskarżycieli posiłkowych w procesie przeciwko osobom związanym z pacyfikacją Kopalni Węgla Kamiennego „Wujek”, był obrońcą Ryszarda Boguckiego, skazanego na 25 lat pozbawienia wolności za współudział w zabójstwie domniemanego szefa gangu pruszkowskiego Andrzeja Kolikowskiego („Pershinga”) oraz Marka M. ps. „Oczko”, który został skazany na 13 lat za kierowanie grupą przestępczą o charakterze zbrojnym oraz za zlecenie zabójstwa.

W wyborach w 2005 startował bez powodzenia do Senatu jako kandydat Partii Centrum, do której należał. W 2006 został radnym sejmiku województwa śląskiego z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego z okręgu rybnickiego. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bezskutecznie kandydował do Sejmu jako bezpartyjny z listy PSL w okręgu katowickim. Następnie wstąpił do PSL i z jego listy bez powodzenia kandydował w 2009 do Parlamentu Europejskiego.

Od kwietnia 2007 był pełnomocnikiem męża Barbary Blidy w sprawie jej śmierci.

Po ciężkiej chorobie zmarł 2 marca 2010 w sanatorium w Ciechocinku^[5]. Pogrzeb Leszka Piotrowskiego odbył się w parafii św. Antoniego w Syryni. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Rybniku^[6].

W 2012 prezydent Bronisław Komorowski pośmiertnie odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski^[7].

• Jan Dziadul, Powrót banity, „Polityka” nr 22/2007.
• Strona sejmowa posła III kadencji. [dostęp 2017-03-29].