Lew Jerogin
 | |
 generał | |
| Data urodzenia |
20 kwietnia 1884 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
 | |
Lew Michajłowicz Jerogin, ros. Лев Михайлович Ерогин (ur. 20 kwietnia 1884 , zm. 26 marca 1941 w Warszawie) – rosyjski wojskowy (generał), emigracyjny działacz wojskowy.
W 1901 ukończył 2 korpus kadetów, zaś w 1904 konstantynowską szkołę artyleryjską. Brał udział w I wojnie światowej. Dowodził baterią w 18 Brygadzie Artylerii, a następnie 70 Brygadzie Artylerii. W 1917 r. awansował do stopnia podpułkownika. W grudniu 1917 r. wstąpił do nowo formowanych wojsk Białych gen. Antona I. Denikina. Dowodził 3 Oficerską Baterią Artylerii. Uczestniczył w 1 Marszu Kubańskim. Objął dowództwo 3 Samodzielnej Baterii Artylerii, a następnie 1 Baterii 2 Brygady Artylerii. Pod koniec 1918 awansował na pułkownika. Dowodził 2 Brygadą Artylerii, zaś od poł. października 1919 r. Korniłowską Brygadą Artylerii. Krótko przed ewakuacją wojsk Białych z Krymu do Gallipoli w połowie października 1920 w stopniu generała majora został dowódcą Dywizji Korniłowskiej. Na emigracji zamieszkał w Bułgarii. W 1925 r. przeniósł się do Polski. Stanął na czele oddziału Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS) w Warszawie. Zmarł podczas okupacji niemieckiej 26 marca 1941 r. Według części źródeł nastąpiło to w 1943 r. Pochowany został na na cmentarzu prawosławnym na Woli
Linki zewnętrzne
- Biografia Lwa M. Jerogina (ros.)
- Kolejna biografia Lwa M. Jerogina (ros.)
Bibliografia
- Siergiej W. Wołkow, Первые добровольцы на Юге России, 2004