Liam Brady

Liam Brady

Data i miejsce urodzenia	13 lutego 1956 Dublin
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole 1973–1980 Arsenal 235 (43) 1980–1982 Juventus F.C. 76 (15) 1982–1984 UC Sampdoria 57 (6) 1984–1986 Inter Mediolan 58 (5) 1986–1987 Ascoli 17 (0) 1987–1990 West Ham United 89 (9) W sumie: 532 (78)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole 1974–1990  Irlandia 72 (9)
Kariera trenerska
Lata Drużyna 1991–1993 Celtic F.C. 1993–1995 Brighton & Hove Albion 2008–2010 Irlandia (asystent)
↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Liam Brady (ur. 13 lutego 1956 w Dublinie) – irlandzki piłkarz występujący na pozycji pomocnika, 72-krotny reprezentant swojego kraju, trener piłkarski.

Liam Brady swoją karierę piłkarską rozpoczął w barwach Arsenalu, gdzie trafił już w wieku 15 lat. Profesjonalny kontrakt z "Kanonierami" podpisał w 1973 roku, w wieku 17 lat. W pierwszej drużynie zadebiutował w sezonie 1973/74 w meczu przeciwko Birmingham City (6 października). Z Arsenalem trzykrotnie dotarł do finału Pucharu Anglii (1978, 1979 i 1980), triumfując w tych rozgrywkach tylko raz, za drugim podejściem. W swoim ostatnim sezonie w klubie z północnego Londynu Brady był bliski wywalczenia Pucharu Zdobywców Pucharów. W finale PZP Arsenal zmierzył się z hiszpańską Valencią. Przez 120 minut żadna z drużyn nie zdołała zdobyć bramki, więc o zwycięstwie zadecydował konkurs rzutów karnych. Jedenastki lepiej egzekwowali Hiszpanie, którzy wygrali 5:4. W szeregach Arsenalu z 11 metrów spudłowali Graham Rix i właśnie Brady.

Sezon 1979/80 był ostatnim dla Brady'ego w barwach Arsenalu, gdzie Irlandczyk rozegrał 307 spotkań, strzelając w nich 59 bramek.

Latem 1980 roku Brady został zawodnikiem Juventusu, którego zaledwie kilka miesięcy wcześniej Arsenal wyeliminował w półfinale Pucharu Zdobywców Pucharów. Włosi zapłacili Anglikom za Brady'ego pół miliona funtów.

W Turynie Brady spędził dwa sezony, kończąc każdy tytułem mistrza Włoch. Jednak latem 1982 roku, po sprowadzeniu przez Juventus Michela Platiniego z AS Saint-Étienne, Brady musiał znaleźć nowego pracodawcę. Wybrał Sampdorię, gdzie również występował przez dwa lata. W 1984 roku przeniósł się do Interu Mediolan, a po kolejnych dwóch sezonach zasilił Ascoli Calcio.

W 1987 roku powrócił do Londynu wiążąc się z West Ham United. "Młoty" zapłaciły za niego Ascoli 100 tys. funtów. Brady w West Ham występował przez trzy sezony. W 1990 roku zakończył piłkarską karierę.

W reprezentacji Irlandii zaliczył 72 występy, w których zdobył 9 bramek. Nigdy nie wystąpił na turnieju mistrzowskim. Udział w Euro 1988 uniemożliwiła mu kontuzja, natomiast na Mistrzostwach Świata we Włoszech w 1990 roku nie został powołany przez Jacka Charltona, bowiem w czasie eliminacji zakończył reprezentacyjną karierę.

W 1991 roku Brady został menedżerem Celtiku - ósmym w historii klubu, ale pierwszym, który wcześniej, jako zawodnik, nie był związany z The Bhoys. Ze szkockim klubem nie osiągnął sukcesów, natomiast zanotował jedną z najbardziej kompromitujących porażek. W II rundzie Pucharu UEFA sezonu 1991/92 Celtic przegrał na wyjeździe ze szwajcarskim Neuchatel Xamax 1:5 i odpadli z rozgrywek, bowiem w rewanżu zwyciężyli zaledwie 1:0.

W 1993 roku objął stery w Brighton & Hove Albion F.C., gdzie również pracował przez dwa sezony.

Od lipca 1996 do maja 2014 kierował młodzieżową akademią Arsenalu. W tym czasie drużyna U-18 tego klubu zdobyła trzykrotnie FA Youth Cup (2000, 2001, 2009) i dwukrotnie zwyciężyła w rozgrywkach Premier Academy League (2009, 2010). Jego zawodnikami byli m.in. Jack Wilshere, Kieran Gibbs, Ashley Cole, Cesc Fàbregas i Wojciech Szczęsny. W 2015 powrócił do klubu, jak jeden z jego ambasadorów^[1][2][3]. Od marca 2008 do marca 2010 był równocześnie asystentem Giovanni Trapattoniego w reprezentacji Irlandii^[4][5].

W latach 1998-2023 był jednym z komentatorów irlandzkiej stacji telewizyjnej R.T.É^[6].

• Profil zawodnika na oficjalnej stronie Arsenalu (ang.)