Lider opinii

Lider opinii (z ang. opinion leader) – osoba, która dzięki wiedzy, pozycji społecznej lub aktywności wywiera wpływ na opinie i postawy swojego otoczenia, pośrednicząc w przepływie informacji między mediami a pozostałymi odbiorcami[1][2].

Geneza

Pojęcie wprowadzili Paul Lazarsfeld, Bernard Berelson i Hazel Gaudet w badaniu kampanii prezydenckiej z 1940 roku, opisanym w pracy The People's Choice, gdzie zauważyli, że przekazy medialne docierają do wielu osób za pośrednictwem aktywnych jednostek pełniących rolę pośredników[3][1]. Koncepcję rozwinęli Elihu Katz i Lazarsfeld w pracy Personal Influence z 1955 roku, formułując model dwustopniowego przepływu informacji, zgodnie z którym treści płyną od mediów najpierw do liderów opinii, a dopiero za ich pośrednictwem do szerszej publiczności[1][4].

Cechy

Liderzy opinii są zwykle silniej zaangażowani w dany temat, intensywniej korzystają z mediów i utrzymują szersze kontakty społeczne niż przeciętni odbiorcy. Ich wpływ jest najczęściej ograniczony do określonej dziedziny, w której uchodzą za kompetentnych[1][2]. Robert K. Merton, analizując oddziaływanie lokalnych autorytetów, rozróżnił liderów lokalnych, zorientowanych na sprawy własnej społeczności, oraz kosmopolitycznych, zainteresowanych sprawami szerszymi i ogólnokrajowymi[5][1].

Znaczenie

Pojęcie znalazło zastosowanie w teorii dyfuzji innowacji, w której liderzy opinii przyspieszają przyjmowanie nowych rozwiązań przez swoje otoczenie[6][1]. Jest też wykorzystywane w marketingu, między innymi w marketingu szeptanym i strategiach rekomendacji, a współcześnie wiąże się z rolą influencerów w mediach społecznościowych[2][6].

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Elihu Katz, Paul F. Lazarsfeld, Personal Influence: The Part Played by People in the Flow of Mass Communications, Glencoe: The Free Press, 1955 (ang.).
  2. 1 2 3 Maciej Mrozowski, Media masowe. Władza, rozrywka i biznes, Warszawa: Aspra-JR, 2001.
  3. ↑ Paul F. Lazarsfeld, Bernard Berelson, Hazel Gaudet, The People's Choice: How the Voter Makes Up His Mind in a Presidential Campaign, Nowy Jork: Columbia University Press, 1944 (ang.).
  4. ↑ Elihu Katz, The Two-Step Flow of Communication: An Up-To-Date Report on an Hypothesis, „Public Opinion Quarterly”, 1, 21, 1957, s. 61–78, DOI: 10.1086/266687 (ang.).
  5. ↑ Robert K. Merton, Social Theory and Social Structure, Glencoe: The Free Press, 1957 (ang.).
  6. 1 2 Everett M. Rogers, Diffusion of Innovations, wyd. 5, Nowy Jork: Free Press, 2003 (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.