Lightnin’ Slim
| Imię i nazwisko |
Otis V. Hicks |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Przyczyna śmierci | |
| Instrumenty | |
| Typ głosu | |
| Gatunki |
blues luizjański, swamp blues |
| Zawód |
muzyk |
| Aktywność |
1940–1973 |
| Wydawnictwo | |
| Powiązania | |
| Współpracownicy | |
| Slim Harpo, Schoolboy Cleve, Lazy Lester, James "Kingfish" Johnson, Warren Storm | |
| Instrument | |
| gitara | |
Lightnin’ Slim (właśc. Otis V. Hicks; ur. 13 marca 1913, zm. 27 lipca 1974) – amerykański bluesman, wokalista i gitarzysta, reprezentujący luizjański styl bluesa znany jako "swamp blues".
Życiorys
Urodził się i został wychowany na farmie pod Saint Louis w stanie Missouri. Był jednym z czworga dzieci. Jeszcze dzieciństwie zainteresował się muzyką i ojciec nauczył go gry na gitarze. Od 1926 r. pracował poza muzyką i wkrótce porzucił szkołę[1].
W 1929 roku rodzina przeniosła się do St. Francisville w stanie Luizjana. W latach 30. XX wieku pracował w dalszym ciągu poza muzyką na plantacji i uczył się grać na gitarze od swojego brata Layfielda. Pod koniec lat 30 i w latach 40. występował często z lokalnymi zespołami na piknikach i wiejskich zabawach[1][2].
W 1946 roku przeprowadził się do Baton Rouge. Pracował poza biznesem muzycznym oraz często występował z małym zespołem w barach i salach tanecznych w afroamerykańskim getcie w tym mieście. Jego głównym zespołem w tym okresie był Big Poppa's Band, z którym występował w Johnny’s Cafe. Około 1948 r. często grał w grupie Schoolboy Cleve'a w miejscowych klubach oraz w programach radiowych. Zyskał wówczas przydomek Lightnin’ Slim[1].
W latach 50. XX w. zaczął nagrywać dla firmy Feature w Crowley w Luizjanie. Jego pierwszym singlem stał się utwór "Bad Luck" z 1954 r. W tym samym okresie nagrywał także dla firmy Ace w Jackson w stanie Missisipi. Często występował ze Slimem Harpo i Jeffreyem Tysonem. Wkrótce zaczął nagrywać dla firmy Excello w Crowley[1].
W 1955 roku sformował swój zespół, z którym występował w klubach, salach tanecznych, na piknikach i wiejskich zabawach w rejonie Crowley. Stałym perkusistą w jego zespołach tego okresu był Warren Storm. Następnie aż do lat 60. grał z Whispering Smithem w rejonie Baton Rouge. Jego lokalnymi przebojami stały się takie utwory jak "G.I. Slim" i "It's Mighty Crazy". Z Lazy Lesterem nagrał kolejne przeboje: "Mean Old Lonesome Train", "Hoodoo Blues" oraz swój największy hit "Rooster Blues". Z zespołem w skład którego wchodzili James "Kingfish" Johnson (b) i Lazy Lester (ha) występował w Luizjanie i w Teksasie[1][2].
W 1966 roku przeprowadził się do Detroit w stanie Michigan i pracował poza biznesem muzycznym od czasu do czasu grając na różnych piknikach i zabawach. W 1967 roku przebywał w Chicago, gdzie występował w lokalnych klubach razem ze Slimem Harpo. W 1968 roku występował ze Slimem Harpo w nowojorskim klubie The Scene, po czym wycofał się na krótko z życia muzycznego[3].
W 1970 r. wystąpił w Grand Ballroom w Detroit, a w roku 1971 pojawił się na University of Chicago Folk Festival. Dokonał także nowych nagrań dla firmy Excello w Sheffield w stanie Alabama. W tym samym roku wystąpił także na Ann Arbor Blues Festival w Ann Arbor w stanie Michigan[3].
W 1972 roku odbył tournée po Europie w ramach American Folk Blues Festival. Dokonał także nagrań dla firmy Blue Horizon w Londynie. Występował również w Marquee Club oraz w Concord Club w Londynie. Wystąpił wówczas na Montreux Jazz Festival w Montreux w Szwajcarii[1].
W 1973 roku wziął udział w europejskim tournée w ramach American Blues Legends. Nagrał wówczas kilka utworów dla firmy Big Bear (Polydor) w Londynie. Koncertował także w lokalnych londyńskich klubach oraz w Windsor w Kanadzie.
Zmarł w 1974 roku w Henry Ford Hospital w Detroit na raka. Został pochowany na Cmentarzu Oak Hill w Pontiac w stanie Missisipi. Był żonaty z siostrą Slima Harpo; mieli kilkoro dzieci.
Jako gitarzysta był pod wpływem takich bluesmanów jak Lightnin’ Hopkins, Muddy Waters, Sonny Boy Williamson I oraz Sonny Boy Williamson II (Alex Miller). Wpłynął zarazem na takich muzyków jak Buddy Guy, Slim Harpo, Silas Hogan i Boogie Jake[3].
Dyskografia
- Rooster Blues - 1960 (reedycja 2002)
- A Long Drink of Blues - 1964
- Bell Ringer - 1965
- London Gumbo - 1971
- Blue Lightning - 1972
- High and Lowdown - 1974 (reedycja 1995)
- The Early Years - 1976
- Trip to Chicago - 1978
- King of the Swamp Blues (1954-1961) - 1992
- I’m Evil: Rare and Unissued Excello Masters, Vol. 1 - 1995
- The Best of Lightnin’ Slim - 1999
Przypisy
Bibliografia
- Sheldon Harris. Blues Who’s Who. Da Capo Press. Nowy Jork, 1991. ISBN 0-306-80155-8.
- Marek Jakubowski. Blues. Oficyna Wydawnicza Atena. Poznań, 2008. ISBN 978-83-923700-2-4.