Linia Focha

Linia Focha zaznaczona kolorem ciemnozielonym i inne próby rozgraniczenia Polski i Litwy

Linia Focha – linia demarkacyjna, mająca rozdzielić wojska polskie i litewskie, zaproponowana przez marszałka Francji Ferdinanda Focha w dniu 18 lipca 1919 roku i zaakceptowana przez Radę Najwyższą Ententy na konferencji pokojowej w Paryżu w dniu 26 lipca 1919 roku[1][2], jako kompromisowa pomiędzy wcześniejszymi propozycjami Ententy i żądaniami polskimi[3.1].

Historia

Linia ta rozpoczynała bieg od granicy Prus Wschodnich, w pobliżu miasteczka Wisztyniec, zostawiając je po stronie litewskiej, następnie na południowy wschód do miejscowości Berżniki, pozostawiając je po stronie polskiej, podobnie jak Suwałki, Krasnopol i Sejny, stamtąd do Niemna, następnie na północny wschód w przybliżeniu w linii prostej do Oran, zostawiając je po stronie polskiej. Stamtąd linia biegła na północny wschód w kierunku Dubinek, zostawiając po stronie polskiej Troki, Landwarów, Wilno, Nową Wilejkę[3.1].

W wyniku nieprzestrzegania warunków porozumienia przez stronę litewską na południowym odcinku linii, Polska Organizacja Wojskowa wywołała na Suwalszczyźnie powstanie sejneńskie, uwieńczone wyparciem Litwinów za wyznaczoną linię.

Na pewnym odcinku z linią Focha pokryła się linia Curzona[3.2], będącą również podstawą dla współczesnej granicy polsko-litewskiej.

Przypisy

  1. ↑ Piotr Łossowski, Konflikt polsko-litewski 1918–1920, Książka i Wiedza, ISBN 83-05-12769-9, Warszawa 1996, s. 51.
  2. ↑ Documents on British Foreign Policy. First Series, t. I, s. 203–204, 216.
  3. Kronika powstań polskich 1794–1944. Warszawa: Wydawnictwo Kronika. ISBN 83-86079-02-9.
    1. 1 2 S. 355.
    2. ↑ S. 357.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.