Lubomir Czajkowski

W 1936 roku wyjechał do Warszawy, aby podjąć studia na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie wstąpił do klubu Legia Warszawa. Minęło kilka miesięcy i został zaproszony do reprezentacji Polski juniorów^[2][3].

W czerwcu 1936 roku wziął udział w Mistrzostwach Polski Juniorów w Tenisie, które odbyły się we Lwowie. W drugiej rundzie pokonał lwowskiego tenisistę Włodzimierza Olejniszyna 6:2, 4:6, 6:3, w ćwierćfinale – Cyslikowskiego (6:1, 6:1), w półfinale – Jerzego Gottschalka (6:3, 6:2), w finale uległ Leonowi Kołczakowi z Katowic, zostając finalistą mistrzostw. Dotarł także do finału w grze podwójnej (wspólnie z Tłoczyńskim), przegrywając z Gottschalk/Streletskyi 6:3, 6:3^[7].

W czerwcu 1937 roku wziął udział w Narodowych mistrzostwach Polski w tenisie w Krakowie, docierając do ćwierćfinału po przegranej z warszawską tenisistką Czesławą Spichałą (6:4, 6:2, 6:2), drugiej rundy w grze podwójnej i ćwierćfinału w grze mieszanej^[8]. W sierpniu na Międzynarodowych Mistrzostwach Polski w Bydgoszczy, w których brały udział reprezentacje Polski, Austrii, Niemiec i Rumunii, pokonał w II rundzie Hansa Akera, lecz dotarł do ćwierćfinału, przegrywając z austriackim tenisistą Adamem Baworowskim 6:3, 6:4, 8:6. Wystąpił także w grze podwójnej z Jerzym Gottschalkiem, gdzie w półfinale przegrał z parą Haendewerk/Lund z Niemiec 6:4, 4:6, 4:6, 6:1, 6:4^[9].

Na kolejnych Mistrzostwach Polski w tenisie, rozegranych w dniach 13–19 czerwca 1938 roku w Katowic, w grze podwójnej (wspólnie z Jerzym Gottschalkiem) pokonał lwowską parę Szymański/Oleynyshyn 6:1, 6:0, 6:1, lecz dotarł do półfinału, przegrywając z krakowsko-katowicką parą Bratek/Goryajn 3:6, 0:6, 6:3, 7:5, 6:1. W grze mieszanej (wspólnie z Marią Fryszczynową) wypadł gorzej: w ćwierćfinale przegrał z parą mieszaną Siodovna/Spikhala 6:4, 6:2. W grze pojedynczej ponownie dotarł do ćwierćfinału, w którym przegrał z kolegą z drużyny Ignacym Tłoczyńskim 6:1, 6:1, 6:4.^[10] Przegrał z nim także w ćwierćfinale Międzynarodowe mistrzostw Polski w Gdyni w 1939 roku (6:0, 6:4, 6:2). Na tych zawodach w grze podwójnej (wspólnie z Bohdanem Tomaszewskim) uległ w ćwierćfinale parze jugosłowiańskiej (6:3, 3:6, 6:4, 6:2), a w grze mieszanej (wspólnie z Kindermanovną) polskiej parze Tłoczyński/Jędrzejowska w półfinale^[11].

Późną wiosną 1939 roku odpadł w ćwierćfinale tenisowych mistrzostw Polski rozgrywanych w Poznaniu, przegrywając z Kazimierzem Tarłowskim 2:6, 6:1, 6:2, 6:1. W grze podwójnej wspólnie z Bohdanem Tomaszewskim dotarł do półfinału, a w grze mieszanej (wspólnie z Zofią Jędrzejowską) również dotarł do półfinału^[12].

Na turnieju w Rydze Lubomir Czajkowski zetknął się z II wojną światową.

Po agresji ZSRR na Polskę powrócił do Kołomyi, gdzie do 1940 roku pracował w dziale księgowości lokalnej dyrekcji transportu kolejowego. Później przeniósł się do Lwowa, gdzie wstąpił do regionalnego ochotniczego towarzystwa sportowego „Dynamo”. Lubomir Czajkowski dołączył do reprezentacji Ukraińskiej SRR w tenisie, gdzie grał w zawodach przeciwko drużynom z Moskwy. Następnie wraz ze swoim rodakiem Józefem Hebdą w grze deblowej Lubomir nie pozostawił szczególnych szans tandemowi czołowych radzieckich tenisistów D. Synuczkow/Z. Zikmund, przyczyniając się tym samym do ogólnego zwycięstwa Ukraińców w meczu (7:4). Następnie został mistrzem Ukraińskiej SRR w tenisie w grze podwójnej, a na mistrzostwach ZSRR zdobył srebrny medal w grze podwójnej z Hebdą. Również na Mistrzostwach Świata, wspólnie z Kijowianką Goriną, dotarł do półfinału w grze mieszanej^[3].

W latach 1939–1941 Czajkowski wraz z mistrzem Polski, Polakiem ze Lwowa, Józefem Hebdą, zaczął także podróżować po miastach ZSRR, popularyzując tenis^[13].

Ostatnie zawody w charakterze radzieckiego sportowca L. Czajkowskiego przypadły na drugą połowę czerwca 1941 roku. W mieście nad Newą brał udział w meczu z leningradzkimi tenisistami w składzie reprezentacji republikańskiego towarzystwa „Dynamo”. W meczu finałowym Ukrainiec, trzaskając drzwiami na pożegnanie, zdjął z kortu doświadczonego przeciwnika P. Majdanskiego 6:3, 6:2.^[3] Następnie Czajkowski uciekł, dotarł do rodzinnej Kołomyi, a stamtąd przeniósł się do Austrii i przyjął obywatelstwo austriackie^[2][5].

Po przeprowadzce do Austrii osiedlił się w Innsbrucku^[14]. W 1948 roku wygrał turniej Austrian Open, a w następnym roku był finalistą turnieju, w którym przegrał z Niemcem Willym Stinglem 6:1, 6:2, 6:3^[4][15].

W dniach 6–8 maja 1949 roku wziął udział w Pucharze Davisa, gdzie w drugiej rundzie gry pojedynczej przegrał z Dragutinem Mytychem 2:6, 2:6, 2:6 i z Milanem Branoviciem 4:6, 3:6, 4:6. Reprezentacja Austrii ostatecznie przegrała z Jugosłowianami 1:4.^[16] W tym samym roku wygrał turniej BMW Open, przegrywając w ćwierćfinale z Gottfriedem von Krimem^[17].

W 1950 roku ponownie wygrał turniej Austrian Open^[4]. W tym samym roku wziął udział w turnieju drużynowym w Innsbrucku i Salzburgu, gdzie przegrał zarówno w grze podwójnej i mieszanej, jak i w grze pojedynczej^[18]. Zgodnie z wynikami turnieju został siódmą rakietą Austrii^[19]. W sierpniu 1951 roku wygrał międzynarodowy turniej tenisowy w Linzu w grze pojedynczej^[20]. Wziął udział także w turnieju reprezentacji Austrii i Jugosławii, gdzie przegrał z Jugosłowianami w kategorii indywidualnej i deblowej 0:2.^[21]

Grał w różnych zawodach tenisowych do 1957 roku^[17].

Karierę tenisową Czajkowskiego zakończyła kontuzja, której doznał, gdy upadł na rakietę i złamał żebro. Jednak nie zrezygnował z tenisa, lecz udzielał lekcji jako instruktor. Lubomir Czajkowski zmarł w Monachium w 1974 roku na zapalenie płuc^[4].