Luciano Manara
Luciano Manara (ur. 23 marca 1825 w Mediolanie, zm. 30 czerwca 1849 w Rzymie) – włoski patriota, oficer i ochotnik okresu Risorgimento, uczestnik walk o Republikę Rzymską w 1849 roku[1][2].
Życiorys
Urodził się w Mediolanie w rodzinie lombardzkiej. Od młodości związany był z liberalnymi środowiskami patriotycznymi. W 1848 roku, podczas powstania mediolańskiego, uczestniczył w organizacji oddziałów ochotniczych i brał udział w walkach przeciw wojskom austriackim[1].
W kolejnych miesiącach walczył jako dowódca ochotniczych bersalierów, odznaczając się zdolnościami organizacyjnymi. Po klęsce wojsk piemonckich w 1849 roku pozostał w formacjach republikańskich i przyłączył się do oddziałów Giuseppe Garibaldiego, uczestnicząc w obronie Republiki Rzymskiej[2][3].
W czerwcu 1849 roku dowodził bersalierami na pozycjach Janikulum, odpierając ataki wojsk francuskich interweniujących na rzecz papieża. Został ciężko ranny 29 czerwca i zmarł następnego dnia w wyniku odniesionych obrażeń[1][3].
Upamiętnienie
Manara jest zaliczany do najbardziej znanych poległych obrońców Republiki Rzymskiej i należy do kanonu bohaterów Risorgimenta. W Mediolanie, w ogrodach publicznych Porta Venezia, istnieje pomnik jego autorstwa Francesca Barzaghiego, odsłonięty w 1894 roku[4]. Jego imię noszą także instytucje publiczne, m.in. Liceo Ginnasio „Luciano Manara” w Rzymie, powołane i nazwane na pamiątkę patrioty[5].
Przypisy
- 1 2 3 MANARA, Luciano. Dizionario Biografico degli Italiani, Treccani. [dostęp 2025-11-22]. (wł.).
- 1 2 I bersaglieri lombardi e Luciano Manara. Comitato Gianicolo. [dostęp 2025-11-22]. (wł.).
- 1 2 30 giugno 1849 – 6 luglio 1849 Anniversario della morte di Luciano Manara e Goffredo Mameli. Associazione Nazionale Bersaglieri. [dostęp 2025-11-22]. (wł.).
- ↑ Barzaghi Francesco. Dizionario d’Arte Sartori. [dostęp 2025-11-22]. (wł.).
- ↑ Breve Storia dell'Istituto. Liceo Ginnasio “Luciano Manara”. [dostęp 2025-11-22]. (wł.).