Ludwig von Falkenhausen

Ludwig von Falkenhausen
Ilustracja
Generaloberst Generaloberst
Data i miejsce urodzenia

13 września 1844
Gubin

Data i miejsce śmierci

4 maja 1936
Görlitz

Przebieg służby
Lata służby

1862-1902
1914-1918

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego

Stanowiska

Generał-głównodowodzący XIII Korpusem Armijnym

Główne wojny i bitwy
Odznaczenia
Order Orła Czarnego (Prusy) I Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order „Pour le Mérite” z Liściem Dębu Order Królewski Korony (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Świętego Jana (Prusy) Order Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Order Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Order Zasługi Wojskowej (pokojowy, Bawaria) Order Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego (Hesja) Order Alberta (Saksonia) Krzyż Wielki Orderu Korony Wirtemberskiej Złote Promienie ze Wstęgą Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Komandor Orderu Leopolda (Austria) Order Korony Żelaznej I klasy (Austro-Węgry) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Komandor Orderu Miecza (Szwecja) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Tajlandii

Ludwig Alexander Friedrich August Philipp Freiherr von Falkenhausen (ur. 13 września 1844 w Gubin, zm. 4 maja 1936 w Görlitz) – generał pułkownik Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny francusko-pruskiej, generał-głównodowodzący XIII Korpusem Armijnym oraz gubernator generalny Belgii w trakcie I wojny światowej.

Życiorys

W 1862 roku dołączył do 1. Pułku Piechoty Gwardii, gdzie otrzymał stopień podporucznika (niem. Premierelieutenant)[1]. W szeregach pułku walczył w wojnie duńskiej, wojnie prusko-austriackiej oraz wojnie francusko-pruskiej[2]. W trakcie tej ostatniej jako adiutant pułku. Po awansie na kapitana (niem. Hauptmann) w 1872 służył w 40. Pułku Fizylierów[3], a następnie przydzielony do sztabu 16. Dywizji[4]. W latach 1880-1885, już jako major służył sztabie VIII Korpusu Armijnego[5].

W 1885 roku objął dowództwo nad batalionem w 65. Pułku Piechoty[6]. Po awansie na podpułkownika (niem. Oberstlieutenant) w 1887 roku został szefem sztabu Korpusu Gwardii[7], a trzy lata później pułkownik (niem. Oberst) von Falkenhausen stanął na czele 4. Pułku Grenadierów Gwardii[8]. Po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) w 1893 roku został jednym z Naczelnych Kwatermistrzów Armii (niem. Oberquartiermeister)[9], a w 1895 powierzono mu kierowanie Wspólnym Departamentem Wojny w Ministerstwie Wojny[10]. Dwa lata później, już jako generał porucznik (niem. Generalleutnant), objął dowództwo nad 2. Dywizją Piechoty Gwardii[11]. Od 1899 roku piastował stanowisko generała-głównodowodzącego XIII Korpusem Armijnym, w stopniu generała piechoty (niem. General der Infanterie)[12]. W stan spoczynku przeszedł w 1902 roku.

Po wybuchu I wojny światowej został przywrócony do aktywnej służby wojskowej. Powierzono mu wówczas stanowisko dowódcy Korpusu Zastępczego (niem. Ersatzkorps) wchodzącego w skład 6. Armii[2]. Na przełomie 1914 i 1915 roku stanął na czele Grupy Armii A, której zadaniem była obrona Alzacji. Na tym stanowisku awansował na generała pułkownika (niem. Generaloberst) oraz został odznaczony Orderem Pour le Mérite[13]. W 1816 roku został dowódcą obrony wybrzeża, a pod koniec tego roku mianowany naczelnym dowódcą 6. Armii. Po sukcesie Brytyjczyków w bitwie pod Arras został zastąpiony przez gen. Otto von Belowa. Po śmierci gen. Moritza von Bissinga wiosną 1917 roku powierzono mu funkcję gubernatora generalnego okupowanej Belgii, którą pełnił do końca wojny[14].

Odznaczenia

Odznaczenia gen. von Falkenhausena to między innymi[12]:

Przypisy

Bibliografia