Ludwig von Gablenz

Ludwig von Gablenz

General der Cavallerie
Data i miejsce urodzenia	19 lipca 1814 Jena
Data i miejsce śmierci	28 stycznia 1874 Zurych
Przebieg służby
Lata służby	1833-1871
Siły zbrojne	Armia Austro-Węgier
Jednostki	6. Pułk Ułanów
Stanowiska	Generał-głównodowodzący w Chorwacji i Slawonii
Główne wojny i bitwy	Wiosna ludów Wojna prusko-francuska Wojna prusko-austriacka
Odznaczenia

Ludwig Karl Wilhelm Freiherr von Gablenz (ur. 19 lipca 1814 w Jenie, zm. 28 stycznia 1874 w Zurychu)^[1] – generał kawalerii cesarskiej i królewskiej Armii, uczestnik wojny prusko-austriackiej, generał-głównodowodzący w Chorwacji i Slawonii.

W 1833 roku rozpoczął służbę w Armii Cesarstwa Austriackiego, a od 1845 roku, w stopniu rotmistrza (niem. Rittmeister) służył w 6. Pułku Kirasjerów^[2]. Uczestniczył w walkach wiosny ludów we Włoszech oraz na Węgrzech. Za swoje zasługi podczas walk z powstańcami węgierskimi otrzymał Order Marii Teresy^[1]. W 1850 roku premier Felix zu Schwarzenberg wysłał go z misjami dyplomatycznymi do Drezna i Hamburga. Następnie został szefem Urzędu Statystycznego w Sztabie Generalnym w stopniu pułkownika (niem. Oberst)^[3]. W trakcie wojny krymskiej odpowiadał za zabezpieczenie księstw naddunajskich przed ewentualną inwazją Imperium Rosyjskiego, a w latach 1854-1856 był głównodowodzącym wojsk austriackich w okupowanej Mołdawii. Po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) i objęciu stanowiska brygadiera w północnych Włoszech, został zmobilizowany na czas wojny francusko-austriackiej^[4]. Uczestniczył w bitwie pod Magentą i w bitwie pod Solferino^[1]. W 1864 roku, kiedy wybuchła wojna z Danią, stanął na czele V Korpusu Armijnego, w stopniu marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant)^[5]. W 1865 roku został mianowany gubernatorem Holsztynu. Po wybuchu wojny prusko-austriackiej został postawiony na czele X Korpusu Armijnego. Odniósł zwycięstwo nad wojskami pruskimi w bitwie pod Trutnovem, jednak jego wsparcie podczas bitwy pod Sadową nie przechyliło szali zwycięstwa na stronę austriacką. Jeszcze w tym samym roku, po podpisaniu pokoju w Pradze, został Generałem-głównodowodzącym w Chorwacji i Slawonii i na tym stanowisku, w 1868 roku, awansował na stopień generała kawalerii (niem. General der Cavallerie)^[6]. W 1871 roku reprezentował cesarza Franciszka Józefa na defiladzie zwycięstwa zorganizowanej w Berlinie po pokonaniu Francji przez Prusy w wojnie prusko-francuskiej^[1]. W tym samym roku przeszedł w stan spoczynku^[7]. Od 1863 do śmierci był drugim szefem 6. Pułku Ułanów^[7]. Podczas krachu na giełdzie w 1873 roku stracił większość oszczędności. Zginął śmiercią samobójczą w 1874 roku^[1].

Odznaczenia gen. von Gablenza to między innymi^[7]:

• Kawaler Orderu Korony Żelaznej I klasy z dekoracją wojenną
• Komandor Orderu Marii Teresy
• Krzyż Zasługi Wojskowej z dekoracją wojenną
• Order Świętej Anny III klasy z mieczami (Imperium Rosyjskie)
• Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie)
• Order Medżydów III klasy (Imperium Osmańskie)
• Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego z mieczami (Prusy)
• Order Pour le Mérite (Prusy)
• Order Świętego Jana (Prusy)
• Krzyż Wielki Orderu Wojskowego Świętego Henryka (Saksonia)
• Krzyż Wielki Orderu Gwelfów (Hanower)
• Komandor I klasy Orderu Ludwika (Hesja)
• Komandor Świętego Konstantyńskiego Orderu Wojskowego Świętego Jerzego (Parma)
• Krzyż Zasługi Wojskowej (Meklemburgia-Schwerin)
• Krzyż Zasługi Wojskowej (Schaumburg-Lippe)

• Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Band 1, Wiedeń: Österreichischen Akademie der Wissenschaften, 1957  (niem.).