Ludwik Horodyski

Ludwik Antoni Horodyski
Ilustracja
rotmistrz rotmistrz
Data i miejsce urodzenia

28 sierpnia 1895
Lwów

Data i miejsce śmierci

1940
USRR, ZSRR

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Ludwik Antoni Horodyski (ur. 28 sierpnia 1895 we Lwowie, zm. 1940 w ZSRR) – rotmistrz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Romana i Eugenii z domu Jacobi[1]. Po zdaniu matury w 1913 do wybuchu wojny studiował na Wydziale Chemii Technicznej Politechniki Lwowskiej. W 1914 wstąpił do 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Od 5 lutego do 31 marca 1917 był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dostatecznym. Posiadał wówczas stopień kaprala[2]. Walczył na froncie do kryzysu przysięgowego. W 1918 walczył z Ukraińcami.

W styczniu 1919 przeniesiony do szwadronu rtm. Dzieduszyckiego w Przemyślu. 16 marca 1919, po utworzeniu 11 pułku ułanów, został wyznaczony na stanowisko oficera młodszego w 2. szwadronie porucznika Jankowskiego. Następnie został skierowany do Oficerskiej Szkoły Jazdy. W 1920 awansował do stopnia porucznika. Mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 w korpusie oficerów kawalerii. Do 1927 służył w 11 pułku ułanów. W latach 1928–1929 był instruktorem w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od 1929 służył w 6 pułku strzelców konnych w Żółkwi na stanowisku adiutanta pułku i dowódcy szwadronu[3]. 22 grudnia 1934 ogłoszono jego przeniesienie do 23 Dywizji Piechoty w Katowicach na stanowisko oficera taborowego[4]. Od 1938 w 6 pułku ułanów Kaniowskich.

W 1939 został aresztowany w niewyjaśnionych okolicznościach. Więziony we Lwowie. Wiosną 1940 zamordowany przez NKWD na Ukrainie. Figuruje na Liście Wywózkowej 072/1 z 1940, poz. 24 (ostatni transport)[5].

Był żonaty i miał dwoje dzieci: Jerzego (ur. 7 kwietnia 1922) oraz Zofię (ur. 9 maja 1928)[6].

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. ↑ CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 12.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 150, 660.
  4. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 262.
  5. ↑ Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 105.
  6. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 stycznia 1923, s. 32.
  8. ↑ Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓, s. 412.
  9. ↑ Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. z b. 1 p. ułanów Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (31 (310)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 30 lipca 1922, s. 16 [dostęp 2025-10-23], Cytat: por. Horodyski Ludwik.
  10. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 178, poz. 260 (ISAP).
  11. 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.