Ludwik Juliusz Daniel Müller

Ludwik Juliusz Daniel Müller (ur. 23 października 1825 w Warszawie, zm. 9 stycznia 1907)^[1] – polski duchowny luterański, superintendent kaliski oraz piotrkowski^[2].

Urodził się w wielodzietnej rodzinie Gotfryda Benjamina Müllera,nauczyciela ewangelickiej szkoły wydziałowej, i Marii Elżbiety z Kitzmannów. Miał czterech braci i trzy siostry. W 1843 r. ukończył warszawskie gimnazjum gubernialne. Po zdaniu w styczniu 1844 r. egzaminu wstępnego, rozpoczął studia na wydziale teologicznym wszechnicy Dorpackiej^[1]. Należał do korporacji akademickiej Konwent Polonia. W styczniu 1847 r., niezdając egzaminu ostatecznego, wrócił do kraju jako kandydat do stanu duchownego. 21 marca 1847 r. został ordynowany na duchownego i przeznaczony na wikariusza przy superintendencie Kaliskim, następnie pod koniec 1848 r. został administratorem parafii w Kleszczowie. W latach 1850–1905 był pastorem parafii ewangelickiej w Piotrkowie. Jednocześnie w latach 1890–1902 był superintendentem kaliskim, a od 1902 do 1905 r. superintendentem piotrkowskim. Pracował również jako nauczyciel religii protestanckiej w gimnazjum piotrkowskim oraz w latach 1875–1887 dojeżdżał do Sosnowca, gdzie okazjonalnie odprawiał nabożeństwa dla tamtejszej społeczności ewangelickiej. W 1905 r. przeszedł na emeryturę^[2].

Ożenił się z Joanną Bloxidge, córką inżyniera kolei Warszawsko-Wiedeńskiej^[1]. Ich syn Leopold Alfons (1852–1883), był także pastorem^[2].