Ludwik Karaffa-Korbut

Ludwik Karaffa-Korbut
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia

14 maja 1895
Seweryny

Data i miejsce śmierci

8/9 września 1939
pod Iłżą

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Formacja

I Korpus Polski

Jednostki

19 pułk piechoty,
64 pułk piechoty,
Grupa „Kielce”

Stanowiska

dowódca batalionu,
kwatermistrz,
II zastępca dowódcy pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Srebrny Krzyż Zasługi (II RP) Oficer Orderu Korony Rumunii Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)
Mogiła majora Karaffy-Korbuta

Ludwik Karaffa-Korbut (ur. 14 maja 1895[a] w Sewerynach, zm. 8/9 września 1939 pod Iłżą) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 1 lub 14[2][3] maja 1895 w Sewerynach, w powiecie słuckim, jako syn Józefa[4]. Ukończył szkołę średnią. Podczas I wojny światowej służył w szeregach Armii Imperium Rosyjskiego, a od listopada 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Awansowany kolejno do stopnia podporucznika i porucznika. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5][6][2]. Na przełomie lat 20./30. był oficerem 19 pułku piechoty we Lwowie[7][8][9]. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930[3]. W marcu 1930 został wyznaczony na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego[10][11]. W marcu 1932 został przeniesiony do 64 pułku piechoty w Grudziądzu na stanowisko dowódcy batalionu[12][13]. Później został przesunięty na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza).

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej był dowódcą batalionu marszowego z nadwyżek 64 pułku piechoty, działającego w ramach pułku ppłk. Tadeusza Knoppa, w strukturze podgrupy „Radom” w składzie Grupy „Kielce”. Wraz z dowodzoną jednostką przebył szlak do Radomia. W nocy 8/9 września 1939 poległ pod Iłżą. Został pochowany na cmentarzu wojennym w Iłży.

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Zarządzeniem Kierownika Ministerstwa Spraw Wojskowych, opublikowanym w dniu 1 czerwca 1935 r., nastąpiło sprostowanie nazwiska i daty urodzenia tego oficera - z „Karaffa-Korkut ur. 14.5.1895 r.” - na „Karafa-Korbut ur. 13.5.1895 r.”[1].

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 VI 1935, s. 57.
  2. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 199.
  3. 1 2 3 4 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 37.
  4. ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-12-15].
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 421.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 365.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 179.
  8. 1 2 3 4 Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 168.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 35.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930, s. 100.
  11. ↑ Wieści z Sokala. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 112 z 16 maja 1931.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 233.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 598.
  14. ↑ M.P. z 1935 r. Nr 65, poz. 85 (ISAP) „za zasługi w służbie wojskowej”.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 III 1935, s. 19.
  16. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.