Ludwik Liszka
 | |
 podporucznik | |
| Data i miejsce urodzenia |
12 sierpnia 1897 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
17 sierpnia 1920 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1920 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca kompanii |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
 | |
Ludwik Liszka (ur. 12 sierpnia 1897 w Medenicach, zm. 17 sierpnia 1920 pod Zadwórzem) – podporucznik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Wawrzyńca i Marii z domu Botiuk, urodzony 12 sierpnia 1897 w Medenicach[1][2].
Należał do harcerstwa, a w 1914 wstąpił do Legionu Wschodniego, po rozwiązaniu którego ukończył gimnazjum w Drohobyczu, zdając maturę[2]. W latach 1917–1918 służył w armii austro-węgierskiej uzyskując stopień podporucznika[2].
W listopadzie 1918 został internowany przez Ukraińców[2]. Przetrzymywany był w obozie koło Kołomyi, z którego, jako ciężko chory, został zwolniony w maju 1919[2]. Po wyleczeniu, pod koniec tego roku, wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów[2].
Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W lipcu 1920 przystąpił do Małopolskich Oddziałów Armii Ochotniczej, gdzie dowodził kompanią w baonie karabinów maszynowych Detachementu rtm. Abrahama[2][a]. Został ranny w rękę w dniu 8 sierpnia tegoż roku pod Chodaczkowem[2]. Poległ 17 sierpnia 1920 pod Zadwórzem podczas osłaniania odwrotu wojsk polskich na Lwów[2]. Wziął wówczas udział w ataku swego oddziału na przeważające liczebnie oddziały kawalerii nieprzyjacielskiej[2] (były to jednostki 6 Dywizji Kawalerii z 1 Armii Konnej gen. Siemiona Budionnego). Otoczony przez bolszewików walczył do końca, chcąc uniknąć niewoli popełnił samobójstwo[2][3].
Był kawalerem, nie miał dzieci[4].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8019 – pośmiertnie, 27 lipca 1922[5][1][2]
25 marca 1938 Juliusz Liszka, brat Ludwika, zamieszkały w Drohobyczu przy ul. Św. Jura 47 potwierdził odbiór krzyża nr 8019 wraz z legitymacją[6].
Uwagi
- ↑ W pracy pod redakcją Bogusława Polaka „Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945” podano, że Ludwik Liszka dowodził kompanią w baonie karabinów maszynowych. Ponieważ OW mjr. Abrahama nie posiadał w swym składzie batalionu karabinów maszynowych, bardziej prawdopodobnym wydaje się, iż Ludwik Liszka dowodził jedną z kompanii w batalionie piechoty lub pododdziałem w dywizjonie karabinów maszynowych, które wchodziły w skład grupy majora Abrahama.
Przypisy
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Polak (red.) 1991 ↓, s. 89.
- ↑ Artur Leinwand – Obrona Lwowa w 1920 roku ↓.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 27 z 19 sierpnia 1922, s. 616.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 21.
Bibliografia
- Liszka Ludwik. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.62-5282 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-02-07].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z lat 1920–1937. [dostęp 2020-01-26].
- Artur Leinwand – Obrona Lwowa w 1920 roku. [dostęp 2020-01-26].