Ludwik Maria Grignion de Montfort

Urodził się w 1673 roku w miejscowości Montfort-sur-Meu jako najstarsze z ocalałych osiemnaściorga dzieci Jeana-Baptiste'a i Jeanne Robert Grignion. Jego ojciec był notariuszem. Ludwik spędził większość dzieciństwa w Iffendic, gdzie jego ojciec kupił gospodarstwo. W wieku 12 lat rozpoczął naukę w jezuickim kolegium św. Tomasza Becketa w Rennes. Pod koniec swojej podstawowej edukacji, rozpoczął tam studia filozoficzne i teologiczne.

Słuchając opowieści miejscowego księdza, opata Juliena Belliera, o jego życiu jako wędrownego misjonarza, Montfort zapragnął głosić misje wśród najuboższych. Pod okiem Belliera i innych kapłanów zaczął rozwijać w sobie silne nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny.

Dzięki darczyńcy pod koniec 1693 roku wyjechał do Paryża, by studiować w słynnym seminarium Saint-Sulpice. Gdy przybył na miejsce, okazało się, że darczyńca nie zapewnił mu wystarczających środków, więc mieszkał w tanich pensjonatach wśród najuboższych, uczęszczając na wykłady z teologii na Sorbonie. Po niespełna dwóch latach ciężko zachorował i trafił do szpitala. Po wyzdrowieniu w lipcu 1695 r. wstąpił do tzw. Małego Saint-Sulpice. Został bibliotekarzem w seminarium, co dało mu możliwość dogłębnego przestudiowania dzieł z zakresu duchowości, a zwłaszcza tych dotyczących roli Maryi w życiu chrześcijańskim.

Ludwik przyjął święcenia kapłańskie 5 czerwca 1700 roku i został przydzielony do Nantes. Jego wielkim pragnieniem był wyjazd na misje zagraniczne do Kanady, ale odradził mu to jego kierownik duchowy. W listopadzie 1710 roku wstąpił do Trzeciego Zakonu św. Dominika i poprosił o pozwolenie na zakładanie bractw różańcowych.

Około tego czasu został mianowany kapelanem szpitala miejskiego w Nantes. Spotkał tam bł. Marię Ludwikę Trichet, z którą współpracował przez resztę życia. Pragnąc pełnić funkcję misjonarza, Montfort udał się na pielgrzymkę do Rzymu, aby zasięgnąć rady papieża Klemensa XI. Papież rozpoznał jego powołanie i odsyłając go z powrotem do Francji, nadał mu zaszczytny tytuł Misjonarza Apostolskiego. Po powrocie przez kilka lat z wielkim zaangażowaniem głosił misje ludowe od Bretanii po Nantes. Zyskał przydomek „dobrego ojca z Montfort”. Jego żarliwe, nierzadko surowe kazania wywierały wielki wpływ na słuchaczy. Z powodu swojej bezkompromisowości zyskał jednak wielu wrogów i co najmniej raz próbowano go otruć.

W ostatnich latach życia Montfort był stale w drodze, głosząc misje z jednej miejscowości do drugiej. Mimo nawału pracy znalazł czas na napisanie swoich najważniejszych pism duchowych: Traktatu o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny, Tajemnicy Maryi oraz wielu hymnów. Zakładał także darmowe szkoły dla ubogich chłopców i dziewcząt.

W 1715 roku w La Rochelle, przy wsparciu Marii Ludwiki Trichet i Katarzyny Brunet, uformował ostatecznie żeńskie zgromadzenie zakonne Córek Mądrości, powierzając im nauczanie dzieci i opiekę nad ubogimi.

Wyczerpany ciężką pracą i chorobą, w kwietniu 1716 roku przybył do Saint-Laurent-sur-Sèvre, by poprowadzić swoją ostatnią misję. Tam ciężko zachorował i zmarł 28 kwietnia w wieku zaledwie 43 lat, będąc kapłanem zaledwie przez 16 lat. Tysiące ludzi zgromadziły się na jego pogrzebie, a wkrótce przy jego grobie zaczęto odnotowywać cudowne uzdrowienia. Dokładnie 43 lata później, 28 kwietnia 1759 roku, zmarła Maria Ludwika Trichet i spoczęła tuż obok niego.

Ludwik Grignion de Montfort rozwinął doktrynę „niewolnictwa maryjnego” jako nabożeństwa polegającego na najdoskonalszym oddaniu się Jezusowi Chrystusowi przez ręce Jego Matki. W podejściu Montforta, Jezus i Maryja są ze sobą nierozerwalnie złączeni. Pisał on, że „Maryja jest najbezpieczniejszą, najłatwiejszą, najkrótszą i najdoskonalszą drogą do Jezusa”.

Praktyka tego nabożeństwa ma wymiar wewnętrzny – świadomość bycia „niewolnikiem z miłości” – oraz zewnętrzny, który realizuje się poprzez 33-dniowe modlitewne przygotowanie i odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych w akcie całkowitego ofiarowania się. Święty przekonywał:

Pobożność św. Ludwika wywarła znaczący wpływ na papieży Piusa IX, Leona XIII, Piusa X, Piusa XI i Piusa XII, a przede wszystkim na św. Jana Pawła II. Ten ostatni nawiązał do pism Montforta już jako Karol Wojtyła, przyjmując jako swą dewizę biskupią i papieską zawołanie zaczerpnięte z myśli świętego: Totus Tuus („Cały Twój”). Znanym „niewolnikiem maryjnym” i propagatorem tej idei w Polsce był kardynał Stefan Wyszyński, a także św. Maksymilian Maria Kolbe, założyciel stowarzyszenia Rycerstwo Niepokalanej.

Choć Montfort jest znany przede wszystkim ze swoich traktatów duchowych, był również uzdolnionym poetą. W trakcie swojej posługi misyjnej skomponował ponad 20 000 wersetów hymnów. Były one przeznaczone głównie do śpiewania w wiejskich kościołach i domach najuboższych jako żywe instrumenty ewangelizacji. Montfort był też rzeźbiarzem – wyrzeźbił co najmniej trzy figury przedstawiające Madonnę z Dzieciątkiem.