Ludwik Romuald Slaski
 Grzymała | |
| Rodzina | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
5 lutego 1818 |
| Data i miejsce śmierci |
25 listopada 1898 |
| Ojciec | |
| Dzieci | |
Ludwik Romuald Ślaski (również Ludwik Romuald Slaski, niem. Ludwig von Slaski; ur. 5 lutego 1818 w Trzebczu Szlacheckim, zm. 25 listopada 1898 w Toruniu) – polski działacz gospodarczy i społeczny, ziemianin, parlamentarzysta[1][2].
Życiorys
Urodził się w rodzinie szlacheckiej herbu Grzymała[3]. Był synem Mateusza Slaskiego i Heleny z domu Kruszyńskiej[3]. Jego ojciec był znanym działaczem społecznym i niepodległościowym na Pomorzu, zasiadał w sejmie Księstwa Warszawskiego.
Ludwik Romuald Slaski ukończył gimnazjum w Toruniu, po którym odbywał praktyki rolnicze. Otrzymał od ojca majątek w Nowej Wsi pod Golubiem w dzierżawę. W wieku 25 lat objął rodzinny majątek w Trzebczu Szlacheckim, W tym też czasie ożenił się z Heleną Biernawską[3]. Był dobrym gospodarzem, wprowadzał nowe metody gospodarowania. W 1855 roku zakupił majątek Orłowo[3].
Był bardzo aktywny społecznie i należał do wielu instytucji na Pomorzu lub je wspierał. Należał do Ligi Polskiej – członek Rady Prowincjonalnej Ligi Polskiej. W Banku Kredytowym Donimirski-Kalkstein-Łyskowski i Spółka był prezesem rady nadzorczej, a także jednym z inicjatorów powołania Muzeum Polskiego w Toruniu[3].
Wieloletni wiceprezes i prezes Towarzystwa Pomocy Naukowej dla młodzieży Prus Zachodnich. Współzałożył Towarzystwo Rolnicze Ziemi Chełmińskiej. Wraz z siostrą Zofią Donimirską założył Towarzystwo Pomocy Naukowej dla dziewcząt. Współzakładał sejmiki gospodarcze w Toruniu[2]. Podczas powstania styczniowego udzielał schronienia powstańcom[3]. W okresie kulturkampfu wspierał polskich księży oraz polskie gazety na ziemi chełmińskiej – „Gazetę Toruńską”, „Przyjaciel ludu” i „Nadwiślanin”.
Zasiadał w Reichstagu Cesarstwa Niemieckiego w latach 1871–1874, gdzie reprezentował okręg Tuchola-Chojnice[1]. Zasiadał też w pruskiej Izbie Panów od 1866 do 1888 roku[3].
W 1872 roku oddał majątek Orłowo swojemu synowi Kazimierzowi Slaskiemu, zaś w 1884 roku rodowy majątek w Trzebczu Szlacheckim zapisał młodszemu synowi, Ludwikowi Maurycemu Slaskiemu.
Na stare lata przeniósł się do Torunia, gdzie zmarł w 1898 roku. Został pochowany w grobowcu rodzinnym w Trzebczu Szlacheckim[4].
Przypisy
- 1 2 Ślaski, Ludwik Romuald [online], www.porta-polonica.de [dostęp 2025-11-18] (pol.).
- 1 2 Ślaski Ludwik, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-11-19].
- 1 2 3 4 5 6 7 https://muzeum.torun.pl/wp-content/uploads/2021/11/1-Ludwik-Slaski-Slaski.pdf.
- ↑ Mieczysław Bielski, Joanna Bielska-Krawczyk, Jarosław Małecki, Wabcz gmina Stolno: zespół dworsko-parkowy, Toruń 1998, ISBN 83-910907-2-8.
Bibliografia
- Ludwik Romuald, Porta Polonica