Ludwik Stanisławczyk

Ludwik Stanisławczyk

Data i miejsce urodzenia	23 lutego 1870 Rzeszów
Data i miejsce śmierci	10 lutego 1917 Sanok
Wyznanie	katolicyzm
Kościół	rzymskokatolicki
Prezbiterat	1894

Ludwik Stanisławczyk^[a] (ur. 23 lutego 1870 w Rzeszowie, zm. 10 lutego 1917 w Sanoku) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik, działacz społeczny.

Urodził się 23 lutego 1870 w Rzeszowie jako syn Pawła i Reginy z domu Kamyk^{[1.1][2][3][4][1.2]}. Kształcił się w C. K. I Gimnazjum w Rzeszowie, gdzie w 1890 zdał egzamin dojrzałości (w jego klasie był m.in. Stefan Momidłowski, także późniejszy ksiądz)^[5][4].

Sakrament święceń otrzymał w 1894 i został duchownym rzymskokatolickim^[2]. Jako nowo wyświęcony ksiądz został aplikowany do Jeżowego^[6]. Posługiwał też w Jedliczu i w Gorlicach^[1.2][7]. Od około 1898 do końca życia był przydzielony do parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Sanoku, działającej w kościele pod tym wezwaniem^[8][2]. Od około 1899 pracował w szkolnictwie jako katecheta w Sanoku (w sześcioklasowej szkole męskiej kierowanej przez Leopolda Biegę oraz w trzyklasowej szkole wydziałowej żeńskiej połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą, kierowanej przez Teodozję Drewińską^[9]; począwszy od około 1901 wyłącznie w drugiej z tych placówek^[10][11][12], a po przekształceniu od około 1912 w pięcioklasowej szkoły wydziałowej żeńskiej w Sanoku, połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą^[13]. Udzielał się przy korpusach wakacyjnych w Sanoku^[14].

Od około 1900 do około 1903 był duszpasterzem rzymskokatolickim przy C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku^[15]. Był katechetą w 3-klasowej żeńskiej szkole wydziałowej w Sanoku połączonej z 4-klasową szkołą pospolitą w Sanoku^[16][11][2]. W dniach 10-11 października 1906 zdał egzamin konkursowy na proboszczów^[17].

Działał społecznie. Pełnił stanowisko prezesa wydziału Towarzystwa ku wspieraniu Ochronki Sióstr Służebniczek Najświętszej Marii Panny^[18]. Był członkiem i działaczem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (1906, 1912)^[19]. Był członkiem zwyczajnym Towarzystwa Upiększania Miasta Sanoka^[20]. 8 czerwca 1913 został wybrany członkiem zarządu wydziału sanockiego oddziału Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego^[21]. Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 7 maja 1908 postanowiono o objęciu przez niego mandatu opróżnionego po śmierci ks. proboszcza Bronisława Stasickiego^[22].

W 1916 otrzymał przywilej noszenia Rokiety i Mantoletu kanonickiego (Rochettum et Mantolettum, R.M.)^[23][16][2]. Zmarł w szpitalu w Sanoku 10 lutego 1917 na gruźlicę^[24][3][1.2]. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku 13 lutego 1917^[1.2][25]. 30 marca 1917 zmarła w Sanoku jego matka Regina w wieku 90 lat, która została pochowana obok grobu księdza^[1.1][3].