Ludwik Turowski

Wyczynowe uprawianie kolarstwa rozpoczął na początku lat dwudziestych, reprezentując barwy Warszawskiego Towarzystwa Cyklistów (WTC), a po 1928 r. również Legii Warszawa. Już w 1922 r. zaliczał się do grona najlepszych kolarzy torowych w swoim klubie. W 1928 r. zdobył mistrzostwo Polski w sprincie, a także – wspólnie z Józefem Oksiutyczem – współustanowił rekord Polski (1:08,0) w tandemach na 1000 m ze startu lotnego.

W sierpniu 1928 r. na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie – w duecie ze Stanisławem Podgórskim – odpadł w eliminacjach (1. rundzie) tandemów na dystansie 2000 m, co przełożyło się w klasyfikacji końcowej na 5. miejsce.

Najprawdopodobniej w końcu lat dwudziestych zakończył karierę sportową.

Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej, walcząc w stopniu oficera rezerwy. Wraz z zakończeniem działań na froncie wrócił do Warszawy, gdzie zaangażował się w pracę konspiracyjną. W 1944 r. wziął udział w powstaniu warszawskim.

Po zakończeniu wojny pozostał w stolicy, w następnych latach aktywnie działając w różnych strukturach organizacyjnych polskiego kolarstwa.

Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 153. rząd 6. miejsce 1.)^[1].